Αρχές

Υιοθετούμε αρχές που είναι πρακτικά εφαρμόσιμες. Όμως αυτό δεν σημαίνει ότι κάθε πρακτικά εφαρμόσιμο είναι αρχή. Γι΄αυτό υιοθετούμε ότι είναι πρακτικά εφαρμόσιμο και εκπορεύεται από την αρχή.

Ορίζουμε τις  βασικές αρχές

Αρχή 1 

Κάθε άνθρωπος έχει δικαίωμα να ζήσει αξιοπρεπώς  με φαγητό, ύπνο, καθαριότητα,σύντροφο               εργασία, υγεία, συμμετοχή στη γνώση και στη διασκέδαση και πρωτίστως ασφάλεια.

Αρχή 2

Κανείς δεν μπορεί να κοιτάξει την υγεία του μόνος του γι αυτό χρειαζόμαστε νοσοκομεία.

Αρχή 3  

              Κανείς δεν μπορεί να διασκεδάσει μόνος του γι αυτό χρειαζόμαστε κέντρα πραγμάτωσης του

              ελεύθερου χρόνου μας. Στην πραγμάτωση αυτή ανήκει και η θρησκεία, η πολιτική και το

              ποδόσφαιρο. Εξάλλου αυτά αποτελούν μορφές διασκέδασης με συγκεκριμένους οπαδούς.

Αρχή 4

  Κανείς δεν μπορεί να συμμετέχει στη γνώση μόνος του γι αυτό χρειαζόμαστε  εκπαιδευτήρια.

Αρχή 5  

 Κανείς δεν μπορεί να καθαρίσει τα πάντα γύρω του μόνος του γι αυτό χρειαζόμαστε              

              καθαριστές.

Αρχή 6 

Κανείς δεν μπορεί να βρεί τον κατάλληλο σύντροφο μόνος του γι αυτό χρειαζόμαστε κέντρα

              αναζήτησης συντρόφου στελεχωμένα με επιστήμονες των ανθρωπιστικών σπουδών και 

              ψυχολόγους 

Αρχή 7 

Κανείς δεν μπορεί να μαγειρεύει αενάως μόνος του αφού είναι και εργαζόμενος  και να τρώει στην ώρα του ή να έχει ισορροπημένη διατροφή και γι αυτό χρειαζόμαστε μάγειρες.

Αρχή 8  

Κανείς δεν μπορεί να βρεί εργασία μόνος του και γι αυτό χρειαζόμαστε κέντρα ευρέσεως               εργασίας τα οποία θα συνεργάζονται με τη στατιστική αρχή η οποία γνωρίζει τις ανάγκες και τις προυποθέσεις κάλυψης μιας θέσεως εργασίας.

Αρχή 9 

Κοινή παραδοχή όλων των λαών πρέπει να είναι η εξασφάλιση της ασφάλειας για όλους, με τιμωρία την  εξορία σε απομονωμένο και μακρινό νησί όσων διαταράσσουν την ασφάλεια των υπολοίπων, όπου εκεί δεν θα υπάρχει καμμιά απολύτως οργάνωση και θα πρέπει οι τιμωρημένοι να αυτοοργανωθούν εκεί.Άρα χρειαζόμαστε κέντρα αναφοράς προβλήματος όταν συντρέχουν τέτοια γεγονότα  τα οποία θα είναι κέντρα συμμόρφωσης ή εξοστρακισμού για τους ανεπίδεκτους.

Αρχή 10 

Σίγουρα θα πρέπει να υπάρχουν κάποια κέντρα για τους ανίκανους προς κάθε εργασία εξασ φαλίζοντάς τους ασφάλεια, ελαφριά απασχόληση κατά το δυνατόν, διατροφή, ύπνο, καθαριότητα και μιας μορφής αποδεκτή  από όλους διασκέδαση.

Ορίζουμε τις οικονομικές αρχές

Αρχή 1 

Τα πάντα παράγονται σε ποσότητα και ποιότητα ανάλογη των αναγκών. Παντού έχουμε βιοτεχνίες και βιομηχανίες. Τα μέσα παραγωγής ανήκουν σε όλους. Τίποτα δεν παράγεται, αν δεν απαιτείται από τη στατιστική αρχή  και αν δεν προκύπτει από στατιστική απογραφή από την  πλειοψηφία του πληθυσμού ή οποία γίνεται ετησίως 1 φορά επί παντός επιστητού θέματος ή ανάγκης.

Αρχή 2 

Ότι παράχθηκε είναι προς κατανάλωση. Ότι παράχθηκε, προς βελτίωση του παραγόμενου, είναι

 για κατανάλωση. Δικαίωμα στην κατανάλωση έχουν όλοι  το ίδιο.Υποχρέωση στην παραγωγή

έχουν όλοι όσοι σχετίζονται με την εξειδίκευση της συγκεκριμένης παραγωγής, εφ΄όσον κληθούν για εργασία από το κέντρο ευρέσεως εργασίας.

Αρχή 3 

Δεν υπάρχει χρήμα ούτε αποταμίευση, ούτε επένδυση. Όλοι πιστώνονται με λογιστικές μονάδες εργασίας για κάθε ενότητα  εργασιακής τους προσφοράς.  Η εργασία δεν είναι συνεχόμενη αλλά έχει μεγάλα διαλλείματα όταν τελειώνει μια εργασιακή ενότητα. Στις εργασίες που έχουν καθημερινή

επαναληπτικότητα π.χ μάγειρας ή καθαριστής ορίζονται εργασιακές ενότητες  π.χ τετραετής. Όταν καταναλώνουν χρεώνονται τις λογιστικές μονάδες. Η στατιστική αρχή ορίζει τα ανώτατα όρια της κατανάλωσης που μπορεί να έχει ο λαός λαμβάνοντας υπ΄όψιν ότι σε κανένα δεν πρέπει να λείψει τίποτα από τα καταναλωτικά αγαθά που έχουν παραχθεί.

Αρχή 4 

Με 4 πενταετής ή 5 τετραετής ενότητες μπορεί κάποιος να θεμελιώσει την πίστωσή του   

με  λογιστικές  μονάδες   έτσι ώστε  να ζήσει και την υπόλοιπη ζωή του. Κληρονομικά διακαιώματα σε αυτές τις πιστωμένες μονάδες δεν υπάρχουν.

Αρχή 5 

Η γέννηση και η κηδεία καθώς και η υγεία είναι παρεχόμενες δωρεάν. Επίσης και η παιδεία.

Αρχή 6 

Στην Ιστορία θα μένει όποιος διέπρεψε στο έργο του. Ο δημιουργός (εννοείται χωρίς να πιστωθεί με λογιστικές μονάδες γι αυτό)

Αρχή 7

Οι γεννήσεις είναι ελεγχόμενες και καθορίζονται από τις ανάγκες της κοινωνίας που καταγράφονται

 και αξιολογούνται από τη στατιστική αρχή. 

Αρχή 8 

Σε εθνικό επίπεδο γίνονται αυτά και με την προυπόθεση της παραγωγής κάθε είδους που συνιστάται για την εθνική αυτάρκεια. Σε περίπτωση που χρειαστεί εισαγόμενο είδος ακολουθείται ο κανόνας της ανταλλαγής του είδους αυτού με κάποιο εγχώριο παραγόμενο με μοναδική ισοτιμία την οριακή χρησιμότητα του.

Αρχή 9

Η οικιστική ανάπτυξη δίνει 55 Μ2 σε κάθε άτομο χώρο οίκησης, είναι πράσινη, τα σπίτια είναι  α΄όροφου με πυλωτή και αποθήκη στο ισόγειο. Άλλοι όροφοι και υπόγεια δεν επιτρέπονται. Μπαλκόνια δεν επιτρέπονται, ασανσέρ δεν επιτρέπονται  Παράθυρα έχουμε και στα τέσσερα σημεία του ορίζοντα. Τα σπίτια έχουν κήπο τουλάχιστον 45 Μ2 Τα σπίτια είναι πέτρινα. Υπάρχει ομοιόμορφη συνεχής δόμηση.Η οίκηση είναι δωρεάν. Η οίκηση ορίζεται να καλύπτει τις ανάγκες του πληθυσμού. Δεν υπάρχει αυθαίρετη οίκηση.

Αρχή 10

Οι συγκοινωνίες οι μεταφορές και οι μετακινήσεις γίνονται με μέσα μαζικής μεταφοράς.

Για την ατομική μεταφορά χρησιμοποιούνται βελτιωμένα ποδήλατα ταχυτήτων- τύπου μηχανάκια με αναπαυτικότερα καθίσματα και ταχύτητα 50 χιλ την ώρα μάξιμουμ.

Αρχή 11

Οι βιβλιοθήκες είναι δημόσιες και ανήκουν στα εκπαιδευτήρια, τα οποία είναι κοινόχρηστοι χώροι, χώροι διαλέξεων, χώροι ζύμωσης ιδεών και διάδοσης πολιτισμού, χώροι δια βίου μάθησης.

Η πρόταση αυτή μας αποδεσμεύει σαν έθνος από κάθε μορφής εξάρτηση με το υπόλοιπο σύστημα και μας κάνει ξανά αυτοδύναμους και συγκεντρωμένους στις δικές μας δυνάμεις δημιουργίας ενός νέου πολιστισμού που θα είναι φάρος για όλη την οικουμένη για 2η φορά στην ιστορία. Διαλύει την οργάνωση του κράτους, της πολιτικής και των εξουσιών, στέκεται στον άθρωπο και τις ανάγκες του και δημιουργεί ομογενοποιημένη και αλληλέγγυα πολιτεία που ασχολείται με τον εαυτό της και όχι με τα συμφέροντα ξένων δυνάμεων που τα ορίζουν οι τράπεζες και τα παιχνίδα κάποιων απάνθρωπων εξουσιαστών.Η πρόταση αυτή συμπαραστέκεται στον άνθρωπο και τις ανάγκες του διότι αφ΄ενός μεν δέχεται και αναγνωρίζει όλες τις ανάγκες του αφ΄ετέρου δε τις απλοποιεί στο επίπεδο της καθημερινής αναγκαιότητας και αποτελεσματικής λειτουργικότητάς τους.

Θα απαντήσω σε όλους όσους πιστεύουν ότι είμαι αφελής και δεν λαμβάνω υπόψη μου τη σκοτεινή πλευρά του ανθρώπου αυτό που είπε ο Ελύτης "Για να γυρίσει ο ήλιος θέλει δουλειά πολύ" και ότι ο άνθρωπος δεν είναι φύση ούτε καλός, ούτε κακός αλλά αυτό που τον διαμορφώνουν οι συνθήκες και τέλος  η χώρα μας προσφέρεται για την κατασκευή μιας τέτοιας τέλειας ουτοπίας.

Το παρόν κείμενο συνεχώς θα συμπληρώνεται.

                                                    Ελισσάβετ Σταύρου και Σταυρούλας  Παναγιωτοπούλου

           

Κατάρρευση και τρέλλα

Ένα είναι σίγουρο! Το πολιτικό σύστημα της μεταπολίτευσης στην Ελλάδα θα καταρρεύσει κάποια στιγμή συλλήβδην. Ένα είναι ακόμα πιό σίγουρο, ότι το παγκόσμιο καπιταλιστικό σύστημα θα καταρρεύσει κάποια στιγμή συλλήβδην. 'Ενα είναι ακόμα περισσότερο σίγουρο. Η παγκόσμια τρικυμία θα χτυπήσει οποιονδήποτε και θα καταρρεύσει τα πάντα. Πως μπορούμε να το σταματήσουμε αυτό; Είναι μια καλή ερώτηση!!! Προτείνω κατ΄αρχήν να σκεφθούμε απλά. Βλέποντας ότι η ανθρωπότητα τρέχει ολοταχώς στην καταστροφή  το μόνο που θα μπορούσα να σκεφθώ είναι το φρένο. Το φρένο στο χρόνο σαν έννοια όπως την αντιλαμβάνεται ο νέος άνθρωπος. Το φρένο σαν χρήμα, διότι ο άνθρωπος αντιλαμβάνεται ότι ο χρόνος είναι χρήμα. Όμως όλη αυτή η εξέλιξη του ανθρώπου θα πρέπει να καλυτερεύει τις συνθήκες και τις προυποθέσεις της ζωής του ανθρώπου. Αλλιώς δεν έχει νόημα η εξέλιξη του ανθρώπου. Αλλιώς θα πρέπει ο κόσμος να χωριστεί σε δύο ζώνες. Στους εξελιγμένους και στους πρωτόγονους. Εγώ πάντως θα επέλεγα τους πρωτόγονους. Γιατί μπορεί να μην κατέχουν την εξέλιξη που τρέχει με χίλια, ξέρουν όμως να υπολογίζουν σωστά το χρόνο. Ξέρουν ότι είναι αναγκαίο να μπορούν να κοιμηθούν όσο διαρκεί η νύχτα. Ξέρουν πως πρέπει να παρασκευάσουν την τροφή τους και προσανατολίζουν την εργασία τους στην πρωτογενή αγροτική παραγωγή για να διασφαλίσουν την τροφή τους όσο διαρκεί η μέρα . Ζουν κοντά στην φύση και ο χρόνος κυλά με φυσικό τρόπο. Η εργασία τους στη φύση δεν είναι καθημερινή, μονότονη οκτάωρη και επαναληπτική, αλλά περιοδική σε διάφορες περιόδους του χρόνου. Ατσαλώνονται βιοψυχικά και οργανικά από την επαφή τους με τη φύση και τις εναλλαγές του καιρού, σκληραγωγούνται, και δεν είναι λαπάδες γραφειουπάλληλοι, ανίκανοι ακόμα και για ένα δεκάλεπτο περίπατο. Οι σύγχρονες κοινωνίες είναι σχιζοφρενικές κοινωνίες. Είναι όλοι τρελλοί και απροσάρμοστοι και αλλοπρόσαλλοι και υποτακτικοί σε εξουσιαστικά σχήματα που εξυπηρετούν διάφορα δήθεν συμφέροντα κάποιων μονοπωλίων. Άνθρωπος όμως δεν μπορεί να εξουσιάσει άνθρωπο. Δεν έχει αυτή την δυνατότητα. Έχουν πιστέψει όλοι ένα τεράστιο ψέμα και αγωνίζονται με διεστραμμένο τρόπο να κατακτήσουν εξουσία. Αυτές οι εξουσίες στις οποίες πιστεύει ο άνθρωπος είναι όλες κίβδηλες. Η μοναδική εξουσία που έχει ο άνθρωπος είναι η αναγνώρισή του έργου του μέσα στη φύση για να ζήσει ο ίδιος και να βοηθήσει και τους υπόλοιπους να ζήσουν, ανθρώπους και ζώα και φυτά. Και η ζωή αυτή την οποία μόλις που οσφρηστήκαμε το 1960 στην Ελλάδα, όσοι γεννηθήκαμε τότε είναι και το μοναδικό ζητούμενο του σημερινού ανθρώπου.

ΑΘΗΝΑ-ΙΕΡΟΥΣΑΛΗΜ: Οι δύο πύλες της ζωής.

ΑΘΗΝΑ: Γενέτειρα του πολιτισμού, των επιστημών, των τεχνών, της γνώσης, ο Φιλοσοφικός Λύχνος.
                 Η διαλεκτική της αμφισβήτησης στην αναζήτηση της Αλήθειας. Αθήνα ...Οπαδός του ωραίου, του        αγαθού, του δίκαιου......   Αθήνα..... Οπαδός του "ευδαιμονείν". Στην εποχή μας συμπυκνώνεται σε μιά φράση στερεότυπη, κενή και αφηρημένη: "Κοίτα  τον εαυτό σου, κοίτα εσύ να περνάς καλά".

ΙΕΡΟΥΣΑΛΗΜ: Ο Λόγος, η προφητεία, η ενοχή, τα σημάδια και οι αποκαλυπτικές προειδοποιήσεις του Θεού, η αναζήτηση της Αλήθειας της Ενότητας των αντιθέτων . Η Ατομική  συνείδηση και η κρίση της, το Πνεύμα του Ενός. Η ερμηνεία της ζωής μέσα από την Αγία γραφή, η έννοια της θυσίας, ο αγώνας για τη θέωση. Στην εποχή μας συμπυκνώνεται σε μιά φράση στερεότυπη,κενή και αφηρημένη: Ο θεός είναι μεγάλος, δόξα το Θεό, ας γίνει το θέλημα του Θεού.

Αθήνα ή Ιερουσαλήμ; 
Εμείς θα προσπαθούμε να κοιτάμε τον εαυτό μας και να περνάμε καλά, αλλά πάντα θα έρχεται ένα σκληρό ράπισμα σε εμάς από την αλήθεια που θα προκύπτει απο την ενότητα των αντιθέτων. Διότι ο Θεός είναι τα πάντα, είναι η ενότητα των πάντων και για όποιον κοιτά τον ευατό του μόνο, η ενότητα των πάντων τον ραπίζει όλο και πιό σκληρά για να συναιτιστεί, ή μια ωραία μέρα τον εκθέτει στα πάντα και ο εαυτός του είναι ανυπεράσπιστος από τα πάντα.

Συνεννόηση - συναίνεση και συνέπεια

Όλα τα πολιτικά συστήματα και όλες οι διαφοροποιήσεις τους, όλα τα θρησκευτικά συτήματα και όλες οι διαφοροποιήσεις τους, όλα τα κοινωνικά συστήματα και όλες οι διαφοροποιήσεις τους, όλα τα οικονομικά συστήματα και όλες οι διαφοροποιήσεις τους, όλα τα εξουσιαστικά συστήματα και όλες οι διαφοροποιήσεις τους, έχουν υπάρξει για ένα και μόνο απλό λόγο. Ο άνθρωπος από τη φύση του αδυνατεί να συνεννοηθεί για το κάθε τι με το συνάνθρωπό του και επίσης αδυνατεί ακόμα κι αν πετύχει τη στοιχειώδη συννεννόηση, να είναι συνεπής με αυτή.Θα έλεγα μάλιστα ότι όσο πιό οικείος είναι ο άνθρωπος με κάποιον, τόσο πιό πολύ μεγαλώνει η αδυναμία του να συνεννοηθεί μαζί του και να δείξει την συνέπειά του. Αν οι άνθρωποι κατάφερναν να συνεννοηθούν μεταξύ τους και να συναινέσουν, δεν θα είχαν δημιουργήσει ένα χαοτικό συστημικό τέρας το οποίο τους εξαχρειώνει και τους κρατά σε διάσταση μεταξύ τους διαφοροποιώντας τους συνεχώς και εμποδίζοντάς τους να συνενοηθούν, άρα να συνεργαστούν  αρμονικά και να εξελιχθούν ωφελώντας ο ένας τον άλλο αντί να αντιτάσσουν ο ένας το συμφέρον του απέναντι στον άλλο. Έτσι η οικογένεια που είναι ο πυρήνας κάθε κοινωνίας έχει διαλυθεί, έχει εκλείψει η στοργή που θεμελιώνει την κοινή προσπάθεια για συνεννόηση. Το βιοψυχοκοινωνικό πρότυπο σήμερα επιτάσσει την ατομική εξέλιξη του ανθρώπου μέσα σε ένα σύστημα γεμάτο αντιφάσεις και παραλογισμό γεμάτο ιδεολογίες που έχουν παραχθεί για να εξυπηρετήσουν αντικρουόμενα συμέροντα. Στην πράξη όμως αποδεικνύεται ότι δεν είναι διαπλεκόμενα μόνο τα συμφέροντα αλλά και τα πεπρωμένα. Όμως αυτό το καταλαβαίνει κανείς όταν μεγαλώσει αρκετά και υποστεί τις συνέπειες από αυτή τη μάταιη αλληλεπίδραση με τους άλλους και την αλληλεξάρτηση του με αυτό το μάταιο σύστημα. Στο τέλος αισθάνεται ότι το σύστημα τον  έχει οδηγήσει να πετάξει τη ζωή του στα σκουπίδια. Ακόμα και  οι σαρκικές σχέσεις, όπως είναι σήμερα, αντί να αναβαθμίζουν τις ιδιότητες με τις οποίες πλάστηκε ο άνθρωπος κατ΄εικόνα και ομοίωση με το δημιουργό του, υποβαθμίζουν τις ιδιότητες αυτές και τις στρέφουν στο σώμα και την ύλη και όχι στο πνεύμα, διαιωνίζοντας το σημερινό χαοτικό σύστημα, εξυπηρετώντας ότι είναι φθαρτό και όχι ότι είναι αθάνατο, μέσα απο την αναπαραγωγή συμφεροντολογικών ιδεολογημάτων. Έτσι η ζωή κατατίθεται στο βωμό του Μαμωνά και υποβιβάζεται σε μη ζωή. Ποιά είναι λοιπόν η ευθύνη μας;

Ο άνθρωπος γεννιέται ελεύθερος και μεγαλώνοντας γίνεται παντού σκλάβος (Ζαν Ζακ Ρουσσώ)

Ο ανθρωπάκος κατασκεύασε ένα σύστημα τυρρανικό για τον άνθρωπο. Όσο περνούν τα χρόνια  ο ανθρωπάκος γίνεται όλο και πιό ανελεύθερος, όλο και πιό υποτακτικός στο σύστημα, όλο και πιό ανασφαλής, όλο και πιό άρρωστος, όλο και πιό διεστραμμένος, ακολουθώντας και εξυπηρετώντας τις αρχές και τις παραδοχές του συστήματος. Χρειάζεται προσπάθεια και ακατάπαυστος αγώνας μέσα σ΄αυτό το σύστημα να γίνει ο ανθρωπάκος άνθρωπος. Για να συμβεί αυτό πρέπει ο ανθρωπάκος να ξεφύγει από τις αντικρουόμενες ιδεολογίες που παράγει το σύστημα, που τον παγιδεύουν σε στείρες συμπεριφορές και σε επαύξηση του συστημικού λάθους και να γίνει εσωτερικά κατ΄αρχήν αντισυστημικός. Έτσι του αποκαλύπτεται  η αλήθεια  με ένα μυστικό σχεδόν μυστηριακό τρόπο. Πρέπει όμως να προσέξει πολύ, για να μην γίνει αυτός σαν άνθρωπος πλέον, το εξιλαστήριο θύμα για όλες τις αντικρουόμενες ιδεολογίες του συτήματος. Διότι η μεγάλη επιτυχία του ανθρώπου είναι να νικήσει τον ανθρωπάκο. Μόνο έτσι θα ζήσει.

Δύο αντίθετα ρήματα Πονάω- Αφήνομαι

Ρώτησα κάποιον γέρο άν έχει πονέσει ποτέ και έμαθα ότι όπου γεννιέται κανείς εκεί πονάει. Ρώτησα τη μητέρα μου αν έχει πονέσει ποτέ και είπε ότι έχει πονέσει για τα παιδιά της. Ο περισσότερος κόσμος που έχει οικογένεια αυτό λέει. Ρώτησα μία μάρτυρα του Ιεχωβά και είπε ότι έχει πονέσει πολύ για το Θεό. Μια συναδελφός μου είπε ότι έχει πονέσει πολύ για τον πατέρα της. Ο φίλος μου ο Γιάννης πονάει αφάνταστα για τα βιβλία και τη γνώση. Ο ασφαλιστής μου, που είναι και χρηματοοικονομικός σύμβουλος και χρηματιστής, πονάει πολύ για το χρήμα.  Η οδοντίατρος μου, που είναι παθιασμένη με τη εργασία της, πονάει για την εργασία της. Ακόμα και ένας βολεμένος καθ΄ολοκληρίαν  πονάει αφάνταστα για την βόλεψή του. Ο ηλίθιος του Ντοστογιέφσκι πόνεσε πολύ για την αλήθεια. Παρατηρώ ότι όπου επενδύει κανείς συναισθηματικά επί μακρόν εκεί πονάει. Όσο περισσότερο δε επενδύει συναισθηματικά κάπου, σε κάποιον ή σε κάτι τόσο μεγαλύτερο πόνο θα δοκιμάσει από αυτά. Εγώ μέσα από αυτή την κατανόηση προσπάθησα να κάνω διασπορά στις συναισθηματικές μου επενδύσεις. Όμως αυτό που εισπράτω είναι πόνος μεγάλος από παντού και ανάλογος της μεγάλης διασποράς. Το συμπέρασμά μου είναι ότι δεν πρέπει να επενδύουμε συναισθηματικά  κάπου, σε κάποιον ή σε κάτι, αλλά να είμαστε ανοιχτοί σε όλα τα ενδεχόμενα της ζωής. Μπορεί να το έχω καταλάβει, όμως μου είναι αδύνατον ακόμα να το εφαρμόσω πρακτικά γιατί τα συναισθηματικά βαρίδια των επενδύσεων  που προεπέλεξα  ασυνείδητα στο παρελθόν να σηκώσω, με πονούν πολύ και δεν ξέρω πως θα τα ξεφορτωθώ για να ξαλαφρώσω ψυχικά λιγάκι. Ο άνθρωπος επιλέγει τα συναισθηματικά του βαρίδια στην πιο συναισθηματική φάση της ζωής του. Συνήθως όταν είναι νέος στο φόρτε των ενδιαφερόντων του, στο φόρτε των δυνάμεών του και τότε που έχει άγνοια του βάρους των συναισθηματικών του επιλογών, τότε που νομίζει ότι τα ξέρει όλα, τότε που νομίζει ότι θα τα καταφέρει όλα, τότε που η ζωή απλόχερα του χαρίζεται χωρίς ευθύνες και σκοτούρες. Όμως οι συναισθηματικές επενδύσεις είναι αναπόφευκτες αφού ο άνθρωπος κατέχει συναισθηματικό κόσμο. Οι συναισθηματικές επενδύσεις όμως θέλουν συνέχεια φροντίδα και ο άνθρωπος με το πέρασμα του χρόνου κουράζεται από τις φθοροποιές τριβές και από την επανάληψη. Αν αμφισβητήσει τη συναισθηματική επένδυσή του και αποφύγει αισθάνεται κενό. Μοιάζει να είναι παγιδευμένος στην συναισθηματική επένδυσή του. Ποιά όμως συναισθηματική επένδυση του ανθρώπου θα του αποδόσει σύμφωνα με τις πραγματικές του ανάγκες; Μήπως αυτή η συναισθηματική επένδυση στο Δημιουργό του; Ναι !!! Αλλά όταν επενδύεις συναισθηματικά στο Δημιουργό θα πρέπει και να μάθεις να αφήνεσαι σε όλα όσα σου έρθουν διότι όλα είναι από το Δημιουργό. Όμως ο άνθρωπος είναι θωρακισμένος και του είναι αδύνατον να μάθει να αφήνεται !!! Πονάω ή αφήνομαι ; Και τα δύο ρήματα είναι παθητικά. Με το πονάω ότι ζήσεις θα είναι από τη βούλησή σου, με το αφήνομαι ότι ζήσεις θα είναι από το Θεό.

Το δέντρο της γνώσης του καλού και του κακού

Κάποιος είπε ότι το πιό σπουδαίο που μπορεί να καταφέρει ο άνθρωπος είναι να βγεί από το δίπολο του καλού και του κακού. Πως όμως μπορεί να το πετύχει αυτό τη στιγμή που όλη η ύπαρξή του είναι προσδιορισμένη μέσα σε ένα πολιτισμό που προέρχεται από καταβολής κόσμου, από την πτώση του ανθρώπου από τον Παράδεισο, τη στιγμή που δοκίμασε τον καρπό του δέντρου της γνώσης του καλού και του κακού προκειμένου να γίνει θεός; Από εκείνη τη στιγμή και έπειτα κάθε σκέψη του  δεν είναι προς το θεό, κάθε σκέψη του δεν είναι αφημένη στο θεό, αλλά δοκιμάζεται πάνω σε μια κλίμακα που διατάσσει το κακό, το χειρότερο, το χείριστο,  το καλό, το καλύτερο, το βέλτιστο. Γιατί μετά την πτώση, ο άνθρωπος οφείλει να ανακαλύψει μόνος του τον καρπό του δέντρου της γνώσης του καλού και του κακού και να δοκιμάσει τις συνέπειες του καρπού αυτού. Όλη η ιστορία της εξέλιξης του ανθρώπου μετά την πτώση του από τον Παράδεισο είναι η δοκιμή του καρπού του δέντρου αυτού, από κάθε άνθρωπο ξεχωριστά και από όλους μαζί. Όμως είναι αξιοπερίεργο ότι όλη η ιστορική διαδρομή του ανθρώπου δεν έχει κατ΄ελάχιστον καταλήξει μέχρι σήμερα στο βέλτιστο για τον άνθρωπο συνολικά. Ακόμα και όταν βρίσκονται βέλτιστες λύσεις για κάποιους, ακόμα και αν πρόκειται για χώρες, αυτές οι λύσεις είναι χείριστες και επαίσχυντες για κάποιους άλλους, ακόμα και αν πρόκειται για ολόκληρες χώρες.Η μόνη ελπίδα του ανθρώπου είναι να σπάσει τις αλυσίδες του εγκλωβισμού του στον καρπό του δέντρου της γνώσης του καλού και του κακού και να ξαναεμπιστευθεί το Δημιουργό και να αφήσει το Δημιουργό να ενεργήσει γι αυτόν. Μόνο έτσι θα ζήσει, αλλιώς θα βασανίζεται ποικιλοτρόπως και αενάως. Όσα δημοκρατικά μοντέλα και να δημιουργήσει ο άνθρωπος, όσους δημιουργούς νεοφώτιστους και να υιοθετήσει, απλά θα διασκεδάζει τον πόνο του μέσα στην ολοκληρωτική τυρρανία που θα ζεί εξαιτίας της αμφισβήτισης του Δημιουργού του στο διηνεκές.