Νόμος

Δεν μπορεί να υπάρξει καμμιά μορφής αγάπη που να μην έχει κοινό τόπο και χρόνο, κοινές χαρές και κοινά προβλήματα ή κοινά ενδιαφέροντα. Πολλές φορές αναγκαζόμαστε να βιώσουμε μνήμες μιας παλιάς αγάπης, που είχε αυτά τα στοιχεία και χάθηκε ή να προσποιηθούμε ότι έχουμε αγάπη, εκεί που βρισκόμαστε χρονικά και τοπικά κοροϊδεύοντας τον εαυτό μας. Άρα όταν βιώνουμε κάπου την αγάπη πρέπει να φτάσουμε μέχρι τη θυσία για να μη χαθεί αυτή η αγάπη. Όλα τα άλλα είναι η καταστροφή της αγάπης.

Ο χείριστος χαρακτήρας ανθρώπου

Ο χείριστος χαρακτήρας ανθρώπου, είναι ο άνθρωπος που δεν ξέρει ότι κάτι του αρέσει ή που δεν του αρέσει τίποτα και ως εκ τούτου δεν ξέρει και τίποτα. Ο άνθρωπος μαθαίνει, εξελίσσεται και ολοκληρώνεται συνήθως φυσιολογικά μέσα από τα θέλω του, που έχουν σαν προυπόθεση αυτά που του αρέσουν. Ένας άνθρωπος, που δεν ψάχνει να βρει τι του αρέσει είναι ένας επικίνδυνος άνθρωπος για τον εαυτό του και τους άλλους.Ένας άνθρωπος που δεν του αρέσει τίποτα, είναι ένας άνθρωπος με τεράστιες δυνάμεις για να καταστρέψει ψυχολογικά τους γύρω του. Φανταστείτε ένα γονιό που δεν του αρέσει τίποτα. Πως θα ασχοληθεί με το παιδί του. Τι θα του δείξει με αγάπη πηγαία?? Το παιδί, μπορεί να μην έχει το ίδιο ενδιαφέρον για το μάθημα του γονιού του, σίγουρα όμως παραδειγματίζεται από το ζήλο και την αγάπη και του μεταγγίζεται η αίσθηση ζωής για την ασχολία με την οποία καταπιάστηκε ο γονιός και του την παρέδωσε. Μην ξεχνάμε ότι ο άνθρωπος είναι μιμητικό ον και παραδειγματίζεται από μικρός στο καλό και το κακό. Ο άνθρωπος που καταπιάνεται να μάθει πράγματα που δεν του αρέσουν, συνήθως είναι επικίνδυνος και καταστροφικός για τον εαυτό του. Διότι καταπιεστικά και με έκδηλα σωματικά και ψυχικά συμπτώματα προσπαθεί να προοδεύσει σε ένα τομέα που αυθόρμητα του δημιουργεί τάση εμετού και απώθηση. Συνήθως μένει στάσιμος, δεν προοδεύει. Ο άνθρωπος που δεν ξέρει τι θέλει ή τι του αρέσει, δε μαθαίνει ποτέ στον άλλο ότι κάτι πρέπει να του αρέσει. Τα ισοπεδώνει όλα, ακολουθεί τυπικές νόρμες και καθηκοντολόγια που δεν έχουν τίποτα να του εκφράσουν μέσα στην ψυχή του και κατατρώγει την ψυχή του καθημερινά με ενασχολήσεις που παράγουν αρνητικό συναίσθημα εντός του. Το αρνητικό συναίσθημα αυτό, το εξάγει προς τους τρίτους ως εξής. Π.χ  Η μητέρα μου με μάλωνε πολύ άσχημα όταν βοηθούσα στο δημοτικό την Σόνια στην αριθμητική. Μου έλεγε, ότι η Σόνια μου κάνει την φίλη, για να με εκμεταλευτεί να την βοηθάω συνέχεια στα  μαθήματα. Στην συνέχεια αφού ήμουν υποχρεωμένη να την πιστέψω, απέφευγα την παρέα με παιδιά που θα μου ζητούσαν βοήθεια σε κάτι. Και όταν είδα ότι όλα τα παιδιά χρειάζονταν κάτι όπως κι εγώ, από φόβο μήπως μπλέξω όπως με την Σόνια, που τηλεφωνούσε σπίτι μου για τη λύση των ασκήσεων, απέφευγα όλα τα παιδιά, μέχρι που ο δάσκαλος κάλεσε τη μητέρα μου, για τη συμπεριφορά μου αυτή κι εκείνη έκπληκτη, έριξε το φταίξιμο στον πατέρα μου, που δεν παρουσιάστηκε στο δάσκαλο.Καθώς μεγάλωνα, με επέπληττε με τον ίδιο τρόπο, για κάθε παρατυπία μου, όπως την ανάγκη μου να πάω φροντιστήριο στα αγγλικά, αφού όπως έλεγε ζούμε στην Ελλάδα, μετά για την ανάγκη μου να έχω φίλες και φίλους άλλα παιδιά, διότι όπως έλεγε το μυαλό μου έπρεπε να είναι στα γράμματα, μετά για την ανάγκη μου να πω κανένα αστείο, ή ευρηματικό ανέκδοτο, διότι όπως έλεγε η γλώσσα πρέπει να βουτάει πρώτα στο μυαλό και μετά να μιλάει και με τα πολλά με έκανε ένα άτομο χωρίς βούληση με ελεγχόμενες από εκείνη αντιδράσεις. Έφτασα 20 ετών και ήθελε να ελέγχει τα συναισθήματά  μου απέναντι σε άτομα του άλλου φίλου, που για κάθε αναφορά που έκανα σε αυτά έβρισκε ένα φοβερό ελάτωμα για να με πείσει να απομακρυνθώ και να μη χάνω το χρόνο μου, και κάθε φορά που βίωνα ένα συναισθηματικό θάνατο σαν επίγευγμα δικό της. ότι με γλίτωσε από την αποπλάνηση από αυτά τα άτομα, με αφόπλιζε και για κάθε άλλη προτίμηση ή ιδαιτερότητά μου στο χώρο της σκέψης και της έκφρασης,(φοβούμενη πάλι ότι εκεί θα μπλέξω με άλλα τέτοια απαράδεκτα άτομα), όπως την παρακολούθηση κάποιου σεμιναρίου από σχολή που για εκείνη ήταν  σίγουρα αίρεση,  την απόφασή μου να ασχοληθώ με τη μουσική,την απόφασή μου να πηγαίνω εκδρομές με συλλόγους περιπατητικούς, φυσιολατρικούς που αποτελούνταν από υπερήλικες αποφασισμένους να τραγουδήσουν, να διαβάσουν ποίηση και να χορέψουν, τους οποίους δεν έβρισκε κατάλληλους για την ηλικία μου, και προσπαθούσε να μου πει πάντα πόσο λάθος κάνω που δεν την ακούω, όμως δεν ήξερα ποτέ τι είναι αυτό που πρέπει να ακούσω. Με τα πολλά συνεχίζει τώρα σχεδόν στα 50 να θεωρεί ότι, ότι και να κάνω είναι λάθος, ότι είμαι αποκλίνουσα προσωπικότητα σε σχέση με  τους νορμάλ για εκείνη ανθρώπους και να μου τονίζει καθημερινά μέσα στο σπίτι του φίλου που ζω, τηλεφωνικά ότι πρέπει να γνωρίσω έναν σωστό άνθρωπο.Αυτό όμως είναι αρώστια που η ίδια δεν  την παραδέχεται. Η αρώστια αυτή δεν θα τελειώσει ποτέ !!! Γίνεται όλο και χειρότερη.Για εκείνη έχω πλέον ψυχολογικό πρόβλημα. Η αιτία για όλα αυτά, είναι ότι δεν καταλαβαίνει πόσο δυστυχισμένος είναι ένας άνθρωπος, που δεν του αρέσει τίποτα και τι δυστυχία μπορεί να φέρει και στους άλλους ανθρώπους γύρω του. Ότι πρόταση και να της κάνω δεν με εμπιστεύεται και ότι και να της παρουσιάσω για καλό το αμφισβητεί, ακόμα και μια εκδρομή. Πολλές φορές έχω σκεφθεί την εγκατάλειψή της. Φοβάμαι όμως ότι αν τολμήσω και δείξω κάτι τέτοιο, θα είμαι σίγουρα ψυχοπαθής για εκείνη και καταραμένη.Και πάντα διατρέχω κίνδυνο παρεξήγησης μαζί της για ότι προτείνω και λέω. Γι αυτήν αξίζω τα πάντα και όλος ο κόσμος θα έπρεπε να μου ανήκει, όμως είμαι σε όλα λάθος.Είναι η απόλυτη μέθοδος καταστροφής της ψυχολογικής άμυνας του παιδιού σου. Είναι η πιο πετυχημένη μέθοδος να οδηγήσεις κάποιον στην τρέλα.

Οι ψυχικές αντιδράσεις των ανθρώπων είναι όπως οι χημικές αντιδράσεις. Κάθε φορά που ένα στοιχείο της φύσης έρχεται σε επαφή με κάποιο αλλο στοιχείο δημιουργείται κάποια αντίδραση που παράγει προϊόντα. Ακριβώς το ίδιο συμβαίνει και με τις ψυχικές αντιδράσεις. Υπάρχει δράση και αντίδραση. Αντίδραση είναι και η αδιαφορία. Αντίδραση είναι και η πλάκα. Υπάρχουν άνθρωποι που νομίζουν ότι παντού είναι τσίρκο και το ρίχνουν στην πλάκα. Υπάρχουν άνθρωποι αφηρημένοι που δεν καταλαβαίνουν τι γίνεται γύρω τους.Υπάρχουν άλλοι που αντιδρούν σε ότι τους ενοχλεί κάθε στιγμή. Υπάρχουν άνθρωποι που κρύβουν την αντίδρασή τους και την εκδηλώνουν με πολύ παράξενο και ανεξήγητο τρόπο.Δεν υπάρχει κώδικας στις αντιδράσεις των ανθρώπων. Άλλος κλαίει και άλλος γελάει για το ίδιο που έχουν ακούσει. Άλλος σέβεται και άλλος περιπαίζει κάτι ή κάποιον. Όμως όλα αυτά σταματούν όταν η δράση κάποιου ή η αντίδρασή του είναι ενοχλητική και βλάπτει κάποιον άλλον ή είναι προκλητική και απαράδεκτη ή ακατανόητη και επιθετική. Τότε επιβάλλεται η αποκατάσταση της τάξεως, και αυτή πολλές φορές δεν γίνεται απλώς με την παρατήρηση "με ενοχλείς" στον αρμόδιο αλλά χρειάζεται να συντρέξει ο νόμος προς συμμόρφωση.

Νόμος

Η ουσία αποκαλύπτει αλήθειες και προβλήματα πρώτα από όλους στον εαυτό της. Η εξουσία εθελοτυφλεί και ακόμα και αν της αποδεικνύουν την αλήθεια δεν την βλέπει, είναι θολωμένη και ψύχραιμη να διαιωνίσει το ψέμα και το λάθος πλασσάροντάς το για σωστό. Όσο πιό μεγάλη εξουσία τόσο πιό μεγάλη ψυχική τύφλωση, τόσο μεγαλύτερο ψέμα,  τόσο μεγαλύτερη απόκρυψη, τόσο μεγαλύτερη υποκρισία, τόσο μεγαλύτερο μυστικό, τόσο μεγαλύτερη προσποίηση, τόσο μεγαλύτερες διακαιολογίες, τόσο μεγαλύτερη κοροϊδία, τόσο μεγαλύτερη αναισθησία, τόσο μεγαλύτερο αδιέξοδο, τόσο μεγαλύτερη έπαρση, τόσο μεγαλύτερη εξάρτηση, τόσο μεγαλύτερη....... απόγνωση για τους μη εξουσιάζοντες, ή τους ουσιαστικούς.

Η ικμάδα των ικανών προς βοήθεια χλωρών και ξερών

Μεγάλη μερίδα της κοινωνίας όπως τα παιδιά, οι γέροι, οι κακομαθημένοι και οι άρρωστοι έχουν μεγάλες ανάγκες από τους υπόλοιπους.Πρέπει να τους εξασφαλίσεις πολλά οικονομικά και κοινωνικά και πολιτιστικά αγαθά και ιατρική φροντίδα για να μπορέσουν να ζήσουν. Για να συντηρήσεις ένα αντιπαραγωγικό άτομο, πρέπει να του εξασφαλίσεις στέγη, τροφή, φως, νερό, τηλέφωνο, κοινόχρηστα, τηλεόραση, διασκέδαση, συγκοινωνία και εκτός αυτού πρέπει όλη η ιατρική επιστήμη να εργαστεί, για να γιατρεύει τα προβλήματα που θα παρουσιάσει, διότι δεν μπορεί να στηριχθεί στα πόδια του. Ζούμε σε μιά κοινωνία στην οποία ευημερούν οι αριθμοί και όχι οι άνθρωποι. Όλοι μας εργαζόμαστε για να αυξήσουμε το τζίρο και για να παρουσιάσουμε πλεονάσματα και όχι ελλείματα και καθημερινά ελέγχουμε την πορεία των οικονομικών δεικτών. Η συμφωνημένη παραδοχή μας είναι τα νούμερα??? Όχι, αλλά εκεί οδηγηθήκαμε μέσα από την ταύτισή μας με άλλες παραδοχές προηγουμένως. Η παραδοχή μας είναι η ανθρώπινη βοήθεια??? Όχι γιατί δεν έχουμε χρόνο να βοηθήσουμε ούτε τον εαυτό μας καλά καλά.   Δε θυμάμαι να κατάφερα να πάω στο γιατρό για την δική μου υγεία, όταν εργαζόμουν στον ιδιωτικό τομέα για 10 χρόνια. Όλη μου την ενέργεια την απορροφούσε η επιχείρηση που εργαζόμουν. Και τα κέρδη της πήγαιναν καλά. Αναπτυσσόταν. Το πως λοιπόν θα εργαστούμε για να ευημερήσουν οι αριθμοί, για να πληρωθούμε καλά, για να πληρώσουμε άλλους που θα μας βοηθήσουν  να ζήσουμε είναι το ζητούμενο??? Τι φαύλος κύκλος είναι αυτός??? Και καλά. Πες θα τα καταφέρουμε με τον εαυτό μας. Το φορτίο όμως, για να βοηθήσουμε και τους άλλους, είναι πολύ μεγάλο. Πρέπει ασταμάτητα να εργαζόμαστε σε πολλά επίπεδα για να διασφαλίσουμε ζωή για ανήμπορους και ανίκανους παραγωγικά ανθρώπους, με τα δεδομένα του συστήματος αυτού.  Και λες και υπάρχει μια ζήλεια μεταξύ των ανίκανων!!! Έρχονται να προστεθούν κι άλλοι που ζητούν βοήθεια  συναγωνιζόμενοι μαζί τους. Οι έξυπνοι και δημιουργικοί είναι τα κορόϊδα. Οι αντιπαραγωγικοί και ανίκανοι είναι τα αφεντικά. Γι αυτούς θα δουλέψουν οι έξυπνοι. Για να μην τους λείψει τίποτα και για να μην κουραστούν στην εργασία τους, αφού δεν μπορούν να αποδώσουν!! Να μην αναλάβουν καν εργασιακά καθήκοντα. Οι ίδιοι οι έξυπνοι τους απαλλάσουν από αυτά, διότι δεν τους εμπιστεύονται. Και όσο αντιπαραγωγικοί και αν είναι, θα ξοδεύουν τον εργασιακό χρόνο τους για να μαθαίνουν πως θα εξασφαλίσουν κι άλλα δικαιώματα στη ζωή τους, όπως τους καλύτερους γιατρούς, τους καλύτερους δικηγόρους, την καλύτερη μετάθεση, την καλύτερη τοποθέτηση χωρίς σκοτούρες και ευθύνες για κανέναν, ούτε για τον εαυτό τους, την καλύτερη διασκέδασή τους.Διότι ο χρόνος περισσεύει και οι ανάγκες τους γίνονται όλο και περισσότερες. Επίσης η αργία είναι και μητέρα πάσης κακίας. Δηλαδή θα είναι και αποθρασυμένα απαιτητικοί και επικίνδυνοι στο τέλος. Αυτά όμως όλα είναι προϊόντα της εξέλιξης των επιστημών, και των τεχνών, για τα οποία οι ανήμποροι και ανίκανοι παίρνουν την μέγιστη βοήθεια, από όλες τις επιστήμες και όλες τις τέχνες, διότι δεν υπάρχει διάκριση μεταξύ των ανθρώπων. Όλοι μας χρειαζόμαστε βοήθεια. Όμως τη βοήθεια την καρπώνεται πάντοτε ο πιό ανίκανος και ο πιό κουτοπόνηρος.Και λέω κουτοπόνηρος, γιατί τι άλλο μπορεί να είναι κάποιος που ανοίγει μια επιχείρηση και καταπιέζει άξια μυαλά να του παράγουν και να καταθέσουν όλη την ικμάδα τους για να αναπτυχθεί αυτός???                                

Αφιερωμένο στον φίλο Μιχάλη, (για την αντίρρησή του να παίρνουν και οι ακαμάτηδες τα ίδια λεφτά με τους προσφέροντες το οποίο είναι σωστό!!!)

1935-1975..Η γενιά των φαντασιακών απαιτήσεων, και τα "παιδάκια" της

Τα παιδιά που γεννήθηκαν από το 1960-1990 θα μείνουν για τους γονείς τους πάντα παιδιά, ακόμα κι αν γίνουν 60 ετών και οι γονείς τους ζουν. Οι γονείς αυτών των παιδιών δεν είχαν αυτή την ευκαιρία. Οι γονείς τους είχαν πολλά παιδιά. Τα μισά και πολλές φορές και περισσότερα από τα μισά πέθαναν γρήγορα από ασθένειες οπως περιτονίτιδα, λοιμώξεις του αναπνευστικού και άλλες λοιμώξεις που αντιμετωπίζονται εύκολα στην εποχή μας, πνευμονίες και τσιμπίματα από φίδια.Τα παιδιά αυτά που επέζησαν μέσα σε παγκόσμιους πολέμους, μέσα στη φύση και μέσα στη φτώχεια, περπατώντας από νομό σε νομό για να πουλήσουν ντομάτες ή κάνοντας ζευγάρι με το γαϊδούρι για να οργώσουν, δεν ήταν δυνατόν να πάρουν από τους γονείς τους κάτι περισσότερο από το να μάθουν να στηρίζονται στα πόδια τους και να ενδιαφέρονται για την τροφή τους περισσότερο από κάθε τι μιας και είναι παιδιά της κατοχής.Αυτό που τους έλειψε στα παιδικά τους χρόνια το εξειδανίκευσαν και πίστεψαν σ΄αυτό με όλη τους τη δύναμη. Να μην τους λείψει φαϊ και ντύσιμο και να φύγουν από το χωριό, την κλειστή σκληρή εκείνη κοινωνία, αμόρφωτων ανθρώπων που παρεξηγούσαν οτιδήποτε νεωτερικό και στιγμάτιζαν οποιαδήποτε απόκλιση από τους παλιούς κώδικες. Μέσα στις κοινωνικές παγκόσμιες συγκυρίες που διαμόρφωσε η βιομηχανική εποχή πίστεψαν στην αλλαγή και την πρόοδο που τους υποσχέθηκαν και πρόδωσαν ότι παλιό και το χωριό τους μαζί. Τυφλωμένοι από τα θέλγητρα της προόδου στην πόλη και απο το Hollywood άρχισαν να διαμορφώνουν την αίσθηση ότι όλα μπορούν να τα καταφέρουν. Άνοιγαν δρόμοι μπροστά τους που τους πήγαιναν πολύ μακριά από το χωράφι και τη φύση, υποσχόμενοι πλούτη και μεγαλεία, ακίνητα, εισοδήματα, αυτοκίνητα, κρουαζιέρες και αναψυχή, που ούτε είχαν ονειρευτεί στο χωριό τους.Το ρεύμα της εποχής το ξενόφερτο τους παρέσυρε όλους. Και μη έχοντας τη δύναμη να συμβάλλουν στην εξέλιξη σαν πρωτοπόροι, αλλά βλέποντας ότι τα αγαθά της εξέλιξης είναι μύρια και ότι υπάρχει χώρος για ζωή και δημιουργία με αυτά, τότε τους ήρθε η φαεινή ιδέα να γεννοβολήσουν, μεταφέροντας στην επόμενη γενιά τα απραγματοποίητα όνειρά τους για σπουδές και πρόοδο ώστε να κατακτήσουν την εξέλιξη με τα παιδιά τους τα οποία βλέπουν σαν προέκταση του εαυτού τους, σαν ένα κομμάτι του εαυτού τους πιό ανθεκτικό στην εξέλιξη και σαν πειραματόζωα που θα υποστούν και θα διεκπεραιώσουν το φαντασιακό της δικής τους σκέψης.Βλέπε ότι όλοι οι γονείς αυτοί καθοδήγησαν τα παιδιά τους να βρουν μια θέση στο δημόσιο. Γι αυτούς η 50άρα κόρη τους είναι παιδί. Το ίδιο και ο 60αρης γιός. Ενώ για τους γονείς τους η δωδεκάκροχη κόρη ήταν κόρη της παντρειάς, είναι ολόκληρη γαϊδούρα και της φόρτωναν από πολύ νωρίς ευθύνες νοικοκυριού πολυμελούς οικογένειας με τα υπόλοιπα παιδιά τους τα μικρότερα.

Το ρήμα "ΑΝΤΕΧΩ"

Φίλοι μου το ρήμα "αντέχω", έχει ημερομηνία λήξεως και γίνεται "δεν άντεξα άλλο",ή δεν "άντεξα". 'Οταν αρχίσεις να τρέχεις μαραθώνιο και έχεις όλες σου τις δυνάμεις, αυτές που έχεις τέλος πάντων", νομίζεις ή πιστεύεις ότι θα φθάσεις στο τέρμα, και αν είσαι και πολύ δυνατός ή πολύ αισιόδοξος πιστεύεις ότι η πρωτιά σου ανήκει. Όμως στα πρώτα εκατό μέτρα η πραγματικότητα σου δείχνει αν είσαι άξιος γι αυτό και αν πραγματικά αντέχεις.Ο μαραθώνιος όμως είναι άθλημα ατομικό διότι μετρά τις δυνάμεις ενός ανθρώπου που από χόμπυ συμμετέχει σ΄αυτόν, και που του περισσεύει ενέργεια για να την ξοδέψει. Βλέπουμε λοιπόν ότι η ατομικότητα έχει και σαν προυπόθεση ότι έχουμε επιλύσει το βιοποριστικό μας πρόβλημα. Διότι ένας άνθρωπος που τρέχει μαραθώνιο για τον επιούσιο καθημερινά και δεν είναι κανείς μαζί του αλληλέγγυος για την στοιχειώδη επιβίωσή του, τι μαραθώνιο να τρέξει έτσι εξουθενωμένος και εξαντλημένος που θα νιώθει.Επανέρχομαι λοιπόν στό ότι η ατομικότητα είναι ένα αγαθό πολυτελείας. Είναι όμως και ένα αγαθό που όποιος το αποκτά και εθίζεται σ΄αυτό, χωρίς να αντιλαμβάνεται ότι οι συνθήκες του το επιτρέπουν, είναι αυτός που έχει μάθει να μην αντέχει. Οι Έλληνες δεν αντιλήφθηκαν όταν τους αναγγέλθηκε το " χαρμόσυνο" νέο ότι λεφτά δεν υπάρχουν, ότι αμέσως πρέπει να άρουν και να αναστείλουν επί μακρόν το αγαθό υπερπολυτελείας που είχαν μέχρι το τέλος του 2008 και ήταν αυτό της ατομικότητας και ότι από τη στιγμή εκείνη κι έπειτα θα πρέπει να μάθουν να αντέχουν τα πάντα.Ξοδεύτηκαν άσκοπα σε διαδηλώσεις, συγκεντρώσεις και πορείες για να "διεκδικήσουν τα  ατομικά κεκτημένα τους", χάνοντας το χρόνο τους, αποπροσανατολισμένοι από αυτό που έπρεπε να κάνουν και χωρίς να έχουν καμμία συνείδηση ότι η αντίσταση που πρέπει να προβάλλουν πρέπει να είναι για τα συλλογικά τους δικαιώματα και όχι τα ατομικά κεκτημένα τους που ενίοτε τα προέβαλαν μέσα από τα κλαδικά. Σχεδόν κάθε μέρα έκλαψα αυτά τα 3 χρόνια για το ότι όλοι οι Έλληνες μαζί δεν φώναξαν "Δώς τε μας 800 ευρώ του καθενός" έτσι ώστε να παραμείνουμε όλοι στην εργασία μας, να έχουμε όλοι τα δικαιώματά μας και τη δυνατότητα να οργανώσουμε τα εργασιακά μας και τις ανάγκες μας, από ένα κατώτερο επίπεδο αλληλέγγυα όμως και ισότιμα για όλους. Τσίμπησαν και τσιμπάνε αενάως στα κελεύσματα της εξουσίας για διαφοροποίηση μισθολογική και προνομιακή, η οποία εξουσία κατέληξε γι αυτούς σε απειλές με εφεδρείες που θα ξεκινούν από τα 50 ή νωρίτερα με οριζόντιες περικοπές μισθών που σημαίνει ότι αυτός που παίρνει 45000 Ευρώ, θα πάρει 36000 Ευρώ, αλλά αυτός που παίρνει 800 Ευρώ θα πάρει 640 Ευρώ, σε κατάργηση οργανικών θέσεων εργασίας και σε απολύσεις, σε αποδυνάμωση των υπολοίπων μέσα σ΄ένα εργασιακό νταχάου, σε διάλυση και καταστρατήγηση κάθε δυνατότητας για εργασία και φυσικά στην μεγάλη χρέωση της αχρηστίας που θα καταλογιστεί στους υπόλοιπους εναπομείναντες για να απολυθούν ως αποβράσματα, χωρίς κανένα εργασιακό δικαίωμα για την υπόλοιπη ζωή τους,

στιγματισμένοι και κακοποιημένοι, συμπληρώνοντας εξουθενωμένοι τους χιλιάδες ανέργους. Δεν έχουν οι άνθρωποι συναίσθηση της αλληλέγγυας δύναμής τους. Το τομάρι του ο καθένας! Το αποτέλεσμα: Θα χάσουν όλοι τα πάντα,  μέχρι και το τομάρι τους και τότε η σκέψη να έπαιρναν 800 ευρώ ο καθένας και να ήταν οργανωμένη η εργασία τους, θα φαντάζει ένα όνειρο θερινής νυχτός. Ποιός έχει όρεξη να "αντέξει"??? Εξάλλου όπως οι τράπεζες έδιναν χιλιάδες δάνεια, και τώρα οι δανειολήπτες πνίγονται, έτσι και από τους καλοπληρωμένους στην γενικευμένη κρίση που έχει ξεσπάσει, θα πάρουν τα περισσότερα γιατί μόνο αυτοί θα έχουν να χάσουν! Θα μου πείτε ότι αυτό που γράφω είναι προπαγάνδα??? Θα μου πείτε ότι είναι ένα σενάριο??? Ωραία λοιπόν, ένα καλύτερο σενάριο, είναι ο αλληλοσπαραγμός μέσα στην εργασία, για να διατηρήσεις την εργασία σου, όπως γίνεται εξάλλου και στον ιδιωτικό τομέα!!! Αυτό θα το αντέξουμε καλύτερα??? Αν ήταν προπαγάνδα οι σκέψεις μου δεν θα μου προκαλούσαν τόσο κλάμα, που να μην αντέχω άλλο!!