Πνεύμα

Η Παναγία έμεινε έγκυος εκ πνεύματος Αγίου. Γιατί λοιπόν να μην θεωρήσουμε ότι κάθε γυναίκα που μένει έγκυος δεν προέρχεται αυτό από την επέμβαση ενός πνεύματος που μπορεί και να μην είναι Άγιο. Μήπως η συνεύρεση με το άλλο φύλο γίνεται χορηγός πνεύματος? Μήπως μόνο ο Χριστός είχε Πνεύμα? Μήπως η θεία Νομοτέλεια εξασφαλίζει πνεύμα για όλους? Μήπως είμαστε σάρκα από το κύτταρο των γονέων μας αλλά και φορέας πνεύματος από το Δημιουργό του καλού ή του κακού? Τι ισχύει τελικά? Διότι στη Γραφή μας λέει ότι η Μαρία εγκυμονεί μόνο με την παρέμβαση του Πνεύματος. Αυτό δεν είναι ενάντια στη Νομοτέλεια του Δημιουργού που έχει ορίσει με ποιό τρόπο μιά γυναίκα είναι δυνατόν να μένει έγκυος? Πως λοιπόν αντίκειται ο Δημιουργός στην ίδια του τη νομοτέλεια? Η δικαιολογία είναι Θεός είναι, ότι θέλει κάνει? Ποιά είναι η σωστή ερμηνεία όλων αυτών? Όταν έρθει στη γη ένα πνεύμα τέλειο και Άγιο σαν το πνεύμα του ΙΗΣΟΎ,  αλλά θεωρήσουμε ότι κανένας άλλος δεν προέρχεται από Πνεύμα, πως περιμένουμε να καταλάβουν αυτοί το Άγιο Πνεύμα???

Ο νέος ρατσισμός

 Ο άνθρωπος ζώο  και η ανώτερη απ αυτόν τεχνητή νοημοσύνη που θα το παραγκωνίσει  θα τον εξουδετερώσει και θα τον εξαφανίσει. Ο νέος ρατσισμός είναι άνθρωπος αντιμέτωπος με την τεχνολογία. Το ισχυρό χαρτί αυτής της νέας ιδεολογίας είναι ότι η τεχνολογία αντικαθιστά πλήρως τον άνθρωπο και ο άνθρωπος που την κατέχει και την προάγει λογίζεται πλέον σαν το μοναδικό είδος εξελιγμένου ανθρώπου που του αξίζει η επιβίωση. Τον πόλεμο τον οικονομικό και ψυχολογικό στον άνθρωπο τον προκαλεί η τεχνολογία η οποία έχει ξεφύγει σε δυσθεώρητα ύψη.

Ερμηνείες

Όλα είναι ψυχολογία. Όλη η ψυχολογία είναι ερμηνεία της αγάπης. Υπάρχουν πολλές ψυχολογίες. Όλες οι ψυχολογίες είναι διαφορετικές ερμηνείες της αγάπης. Υπήρχαν πολλοί πολιτισμοί. Όλοι οι πολιτισμοί στηρίζονταν σε μια δικιά τους ψυχολογία. Δηλαδή στηρίζονταν σε ένα δικό τους κώδικα ερμηνείας της αγάπης. Ξέσπασαν πόλεμοι . Οι πόλεμοι του καιρού μας είναι αυτοί που καταστρέφουν την ομοιογενοποιημένη εμηνεία της αγάπης που έχει ένας λαός. Αυτό συνέβει και στο λαό μας. Του διέλυσαν την συγκροτημένη ερμηνεία που είχε σαν έθνος για την αγάπη. Σήμερα ο Έλληνας δεν συμφωνεί με κανένα άλλο Έλληνα για το τι θα πει αγάπη. Δεν την ερμηνεύουν με τον ίδιο τρόπο. Ούτε ακόμα και η μάνα με το παιδί. Μέχρι την εποχή που μεγαλούργησε ο Ελύτης υπήρχε στην Ελλάδα ταυτότητα για την ερμηνεία της αγάπης από τους Έλληνες. Όλοι αναγνώριζαν με τον ίδιο τρόπο τα σημάδια της αγάπης όπως την εννοούσαν σαν λαός. Σήμερα δεν υπάρχει αυτό. Μα δεν μπορεί και κανένας να μιλήσει και για αγάπη, και όλοι το αποφεύγουν αυτό, ξέροντας ότι δεν θα μπορέσουν να συννενοηθούν. Ευτυχισμένος όποιος βρήκε μέσα στην Ελλάδα συμπατριώτη του να μιλήσει για την αγάπη και να αισθανθεί αλληλέγγυος στην αγάπη που του προτείνει ένας άλλος Έλληνας. Απλά είμαστε διαλυμένοι και αποσταθεροποιημένοι ψυχολογικά, κούφιοι και κύμβαλα αλαλάζοντα, χωρίς ίχνος αγάπης, και χωρίς γλώσσα αγάπης και κριτήριο αγάπης και θυσίας σαν λαός. Δεν μπορώ να κρύψω πόσο το φοβάμαι αυτό. Τρέμω στην ιδέα ότι θα ζήσω όλη μου τη ζωή σε μια χώρα που δεν έχει ίχνος αγάπης ο ένας για τον άλλο γιατί πρόδωσαν και αμφισβήτησαν και αλλοίωσαν  και διέβρωσαν και διέφθειραν και εξευτέλισαν και διέλυσαν και ξεπούλησαν κάθε ρανίδα αγάπης που τους συγκροτούσε σαν έθνος και τους έδινε ένα ξεχωριστό χαρακτήρα και μια διαφορετική προοπτική. Μπορεί η ερμηνεία της αγάπης που είχαν καθιερώσει να ήταν λάθος. Όμως χωρίς μια ερμηνεία για την αγάπη είναι αδύνατον να ζήσεις και μάλιστα σαν έθνος.

Εντολές

Οι περισσότεροι άνθρωποι είναι πρόθυμοι να ακολουθήσουν μια εντολή που παρουσιάζεται στην ζωή τους σαν αναπόφευκτη. Δεν θα προλάβουν να την κρίνουν η να δουν τις επιπτώσεις της και θα συγκροτήσουν τη σκέψη τους πάνω σε αυτή σαν αναγκαία και ικανή συνθήκη για να ικανοποιήσουν τις απαιτήσεις της ζωής  τους. Όμως τα πράγματα γίνονται πολύ δύσκολα όταν αναγκάζονται να ακολουθήσουν περισσότερες της μίας εντολής. Π.χ ο Έλληνας που πίστευε στο ρουσφέτι και εξακολουθεί να σκέφτεται έτσι επειδή η νοοτροπία είναι νοητική διαδικασία και δεν αποβάλλεται εύκολα τώρα είναι υποχρεωμένος μαζί με την εντολή που τον παρακινούσε για ρουσφέτι, να λάβει και την εντολή των δανειστών της χώρας για αξιοκρατία και διαφάνεια. Ρουσφέτι από τη μια (η πάγια μέθοδος) και αξιοκρατία και διαφάνεια η (νέα μέθοδος) έχουν αποπροσανατολίσει τον Έλληνα. Για την ακρίβεια δεν γνωρίζει ή δε θέλει να γνωρίσει τη δεύτερη μέθοδο ίσως γιατί είναι αργά στη ζωή του. Πόσο μάλλον όταν όλα αυτά του ζητούνται υπό καθεστώς απειλής εργασιακής εφεδρείας, με αύξηση όγκου εργασίας, με αύξηση ωρών εργασίας και με μείωση μισθού και έπεται η αξιολόγησή του και η απόλυσή του. Το ρουσφέτι που πήγε???Που είναι οι προστάτες του??? Τόσα χρόνια μαθημένος να βρίσκει κάλυψη για να προβάλλει τα δικά του θέλω σαν πρωτεύοντα στο χώρο εργασίας και τόσα χρόνια μαθημένος στο βόλεμα και στην προστασία των υμετέρων του, με αντάλλαγμα το χαφιεδιλίκι και το ρουφιανιλίκι, απαξίωσε ο ίδιος την εργασία του σαν ποιότητα και έσυρε το καρκίνωμα της μεθόδου του ρουσφετιού από το κεφάλι  ως τα νύχια της ελληνικής κοινωνίας. Τώρα μαγκωμένος όλος ο λαός στα δόγκανα της εξουσίας των δανειστών του τόπου καλείται να εξυγιανθεί και να εκσυγχρονιστεί ευρωπαϊκά, αλλιώς το καρκίνωμα αυτό είναι καταδικασμένο στο φυσικό θάνατό του.

Συμμορφωθείτε λοιπόν πριν ζήσουμε την γενοκτονία του λαού μας από μια διπλή απειλή, αφ ενός τη  σάπια εντολή και αφ΄ετέρου τη νέα εντολή που δεν είναι σε θέση να την ακολουθήσει κανείς, αφού κανείς δεν στηριζόταν αμιγώς στις δυνάμεις του, αλλά και δεν ήταν αλληλέγγυος με άλλον. Όταν βάλεις στο τραπέζι τη βασιλόπιτα και έχεις δέκα άτομα πρέπει να κόψεις τη βασιλόπιτα σε 10 ίσα μέρη. Στην εργασία όμως εδώ στην Ελλάδα δεν ίσχυε αυτός ο νόμος. Αυτό τώρα θα το πληρώσει ο Έλληνας με αίμα. Ας πρόσεχε!!!!Πάντως την μεγαλύτερη ευθύνη έχουν όλοι οι πολιτικοί ηγέτες της χώρας, οι οποίοι ανέλαβαν την ευθύνη και την τύχη της χώρας και τελευταίοι έρχονται οι πολίτες,που τους έμαθαν ή τους ανάγκασαν να σκέφτονται σάπια.

Νόμος

Δεν μπορεί να υπάρξει καμμιά μορφής αγάπη που να μην έχει κοινό τόπο και χρόνο, κοινές χαρές και κοινά προβλήματα ή κοινά ενδιαφέροντα. Πολλές φορές αναγκαζόμαστε να βιώσουμε μνήμες μιας παλιάς αγάπης, που είχε αυτά τα στοιχεία και χάθηκε ή να προσποιηθούμε ότι έχουμε αγάπη, εκεί που βρισκόμαστε χρονικά και τοπικά κοροϊδεύοντας τον εαυτό μας. Άρα όταν βιώνουμε κάπου την αγάπη πρέπει να φτάσουμε μέχρι τη θυσία για να μη χαθεί αυτή η αγάπη. Όλα τα άλλα είναι η καταστροφή της αγάπης.

Ο χείριστος χαρακτήρας ανθρώπου

Ο χείριστος χαρακτήρας ανθρώπου, είναι ο άνθρωπος που δεν ξέρει ότι κάτι του αρέσει ή που δεν του αρέσει τίποτα και ως εκ τούτου δεν ξέρει και τίποτα. Ο άνθρωπος μαθαίνει, εξελίσσεται και ολοκληρώνεται συνήθως φυσιολογικά μέσα από τα θέλω του, που έχουν σαν προυπόθεση αυτά που του αρέσουν. Ένας άνθρωπος, που δεν ψάχνει να βρει τι του αρέσει είναι ένας επικίνδυνος άνθρωπος για τον εαυτό του και τους άλλους.Ένας άνθρωπος που δεν του αρέσει τίποτα, είναι ένας άνθρωπος με τεράστιες δυνάμεις για να καταστρέψει ψυχολογικά τους γύρω του. Φανταστείτε ένα γονιό που δεν του αρέσει τίποτα. Πως θα ασχοληθεί με το παιδί του. Τι θα του δείξει με αγάπη πηγαία?? Το παιδί, μπορεί να μην έχει το ίδιο ενδιαφέρον για το μάθημα του γονιού του, σίγουρα όμως παραδειγματίζεται από το ζήλο και την αγάπη και του μεταγγίζεται η αίσθηση ζωής για την ασχολία με την οποία καταπιάστηκε ο γονιός και του την παρέδωσε. Μην ξεχνάμε ότι ο άνθρωπος είναι μιμητικό ον και παραδειγματίζεται από μικρός στο καλό και το κακό. Ο άνθρωπος που καταπιάνεται να μάθει πράγματα που δεν του αρέσουν, συνήθως είναι επικίνδυνος και καταστροφικός για τον εαυτό του. Διότι καταπιεστικά και με έκδηλα σωματικά και ψυχικά συμπτώματα προσπαθεί να προοδεύσει σε ένα τομέα που αυθόρμητα του δημιουργεί τάση εμετού και απώθηση. Συνήθως μένει στάσιμος, δεν προοδεύει. Ο άνθρωπος που δεν ξέρει τι θέλει ή τι του αρέσει, δε μαθαίνει ποτέ στον άλλο ότι κάτι πρέπει να του αρέσει. Τα ισοπεδώνει όλα, ακολουθεί τυπικές νόρμες και καθηκοντολόγια που δεν έχουν τίποτα να του εκφράσουν μέσα στην ψυχή του και κατατρώγει την ψυχή του καθημερινά με ενασχολήσεις που παράγουν αρνητικό συναίσθημα εντός του. Το αρνητικό συναίσθημα αυτό, το εξάγει προς τους τρίτους ως εξής. Π.χ  Η μητέρα μου με μάλωνε πολύ άσχημα όταν βοηθούσα στο δημοτικό την Σόνια στην αριθμητική. Μου έλεγε, ότι η Σόνια μου κάνει την φίλη, για να με εκμεταλευτεί να την βοηθάω συνέχεια στα  μαθήματα. Στην συνέχεια αφού ήμουν υποχρεωμένη να την πιστέψω, απέφευγα την παρέα με παιδιά που θα μου ζητούσαν βοήθεια σε κάτι. Και όταν είδα ότι όλα τα παιδιά χρειάζονταν κάτι όπως κι εγώ, από φόβο μήπως μπλέξω όπως με την Σόνια, που τηλεφωνούσε σπίτι μου για τη λύση των ασκήσεων, απέφευγα όλα τα παιδιά, μέχρι που ο δάσκαλος κάλεσε τη μητέρα μου, για τη συμπεριφορά μου αυτή κι εκείνη έκπληκτη, έριξε το φταίξιμο στον πατέρα μου, που δεν παρουσιάστηκε στο δάσκαλο.Καθώς μεγάλωνα, με επέπληττε με τον ίδιο τρόπο, για κάθε παρατυπία μου, όπως την ανάγκη μου να πάω φροντιστήριο στα αγγλικά, αφού όπως έλεγε ζούμε στην Ελλάδα, μετά για την ανάγκη μου να έχω φίλες και φίλους άλλα παιδιά, διότι όπως έλεγε το μυαλό μου έπρεπε να είναι στα γράμματα, μετά για την ανάγκη μου να πω κανένα αστείο, ή ευρηματικό ανέκδοτο, διότι όπως έλεγε η γλώσσα πρέπει να βουτάει πρώτα στο μυαλό και μετά να μιλάει και με τα πολλά με έκανε ένα άτομο χωρίς βούληση με ελεγχόμενες από εκείνη αντιδράσεις. Έφτασα 20 ετών και ήθελε να ελέγχει τα συναισθήματά  μου απέναντι σε άτομα του άλλου φίλου, που για κάθε αναφορά που έκανα σε αυτά έβρισκε ένα φοβερό ελάτωμα για να με πείσει να απομακρυνθώ και να μη χάνω το χρόνο μου, και κάθε φορά που βίωνα ένα συναισθηματικό θάνατο σαν επίγευγμα δικό της. ότι με γλίτωσε από την αποπλάνηση από αυτά τα άτομα, με αφόπλιζε και για κάθε άλλη προτίμηση ή ιδαιτερότητά μου στο χώρο της σκέψης και της έκφρασης,(φοβούμενη πάλι ότι εκεί θα μπλέξω με άλλα τέτοια απαράδεκτα άτομα), όπως την παρακολούθηση κάποιου σεμιναρίου από σχολή που για εκείνη ήταν  σίγουρα αίρεση,  την απόφασή μου να ασχοληθώ με τη μουσική,την απόφασή μου να πηγαίνω εκδρομές με συλλόγους περιπατητικούς, φυσιολατρικούς που αποτελούνταν από υπερήλικες αποφασισμένους να τραγουδήσουν, να διαβάσουν ποίηση και να χορέψουν, τους οποίους δεν έβρισκε κατάλληλους για την ηλικία μου, και προσπαθούσε να μου πει πάντα πόσο λάθος κάνω που δεν την ακούω, όμως δεν ήξερα ποτέ τι είναι αυτό που πρέπει να ακούσω. Με τα πολλά συνεχίζει τώρα σχεδόν στα 50 να θεωρεί ότι, ότι και να κάνω είναι λάθος, ότι είμαι αποκλίνουσα προσωπικότητα σε σχέση με  τους νορμάλ για εκείνη ανθρώπους και να μου τονίζει καθημερινά μέσα στο σπίτι του φίλου που ζω, τηλεφωνικά ότι πρέπει να γνωρίσω έναν σωστό άνθρωπο.Αυτό όμως είναι αρώστια που η ίδια δεν  την παραδέχεται. Η αρώστια αυτή δεν θα τελειώσει ποτέ !!! Γίνεται όλο και χειρότερη.Για εκείνη έχω πλέον ψυχολογικό πρόβλημα. Η αιτία για όλα αυτά, είναι ότι δεν καταλαβαίνει πόσο δυστυχισμένος είναι ένας άνθρωπος, που δεν του αρέσει τίποτα και τι δυστυχία μπορεί να φέρει και στους άλλους ανθρώπους γύρω του. Ότι πρόταση και να της κάνω δεν με εμπιστεύεται και ότι και να της παρουσιάσω για καλό το αμφισβητεί, ακόμα και μια εκδρομή. Πολλές φορές έχω σκεφθεί την εγκατάλειψή της. Φοβάμαι όμως ότι αν τολμήσω και δείξω κάτι τέτοιο, θα είμαι σίγουρα ψυχοπαθής για εκείνη και καταραμένη.Και πάντα διατρέχω κίνδυνο παρεξήγησης μαζί της για ότι προτείνω και λέω. Γι αυτήν αξίζω τα πάντα και όλος ο κόσμος θα έπρεπε να μου ανήκει, όμως είμαι σε όλα λάθος.Είναι η απόλυτη μέθοδος καταστροφής της ψυχολογικής άμυνας του παιδιού σου. Είναι η πιο πετυχημένη μέθοδος να οδηγήσεις κάποιον στην τρέλα.

Οι ψυχικές αντιδράσεις των ανθρώπων είναι όπως οι χημικές αντιδράσεις. Κάθε φορά που ένα στοιχείο της φύσης έρχεται σε επαφή με κάποιο αλλο στοιχείο δημιουργείται κάποια αντίδραση που παράγει προϊόντα. Ακριβώς το ίδιο συμβαίνει και με τις ψυχικές αντιδράσεις. Υπάρχει δράση και αντίδραση. Αντίδραση είναι και η αδιαφορία. Αντίδραση είναι και η πλάκα. Υπάρχουν άνθρωποι που νομίζουν ότι παντού είναι τσίρκο και το ρίχνουν στην πλάκα. Υπάρχουν άνθρωποι αφηρημένοι που δεν καταλαβαίνουν τι γίνεται γύρω τους.Υπάρχουν άλλοι που αντιδρούν σε ότι τους ενοχλεί κάθε στιγμή. Υπάρχουν άνθρωποι που κρύβουν την αντίδρασή τους και την εκδηλώνουν με πολύ παράξενο και ανεξήγητο τρόπο.Δεν υπάρχει κώδικας στις αντιδράσεις των ανθρώπων. Άλλος κλαίει και άλλος γελάει για το ίδιο που έχουν ακούσει. Άλλος σέβεται και άλλος περιπαίζει κάτι ή κάποιον. Όμως όλα αυτά σταματούν όταν η δράση κάποιου ή η αντίδρασή του είναι ενοχλητική και βλάπτει κάποιον άλλον ή είναι προκλητική και απαράδεκτη ή ακατανόητη και επιθετική. Τότε επιβάλλεται η αποκατάσταση της τάξεως, και αυτή πολλές φορές δεν γίνεται απλώς με την παρατήρηση "με ενοχλείς" στον αρμόδιο αλλά χρειάζεται να συντρέξει ο νόμος προς συμμόρφωση.