Εντολές

Οι περισσότεροι άνθρωποι είναι πρόθυμοι να ακολουθήσουν μια εντολή που παρουσιάζεται στην ζωή τους σαν αναπόφευκτη. Δεν θα προλάβουν να την κρίνουν η να δουν τις επιπτώσεις της και θα συγκροτήσουν τη σκέψη τους πάνω σε αυτή σαν αναγκαία και ικανή συνθήκη για να ικανοποιήσουν τις απαιτήσεις της ζωής  τους. Όμως τα πράγματα γίνονται πολύ δύσκολα όταν αναγκάζονται να ακολουθήσουν περισσότερες της μίας εντολής. Π.χ ο Έλληνας που πίστευε στο ρουσφέτι και εξακολουθεί να σκέφτεται έτσι επειδή η νοοτροπία είναι νοητική διαδικασία και δεν αποβάλλεται εύκολα τώρα είναι υποχρεωμένος μαζί με την εντολή που τον παρακινούσε για ρουσφέτι, να λάβει και την εντολή των δανειστών της χώρας για αξιοκρατία και διαφάνεια. Ρουσφέτι από τη μια (η πάγια μέθοδος) και αξιοκρατία και διαφάνεια η (νέα μέθοδος) έχουν αποπροσανατολίσει τον Έλληνα. Για την ακρίβεια δεν γνωρίζει ή δε θέλει να γνωρίσει τη δεύτερη μέθοδο ίσως γιατί είναι αργά στη ζωή του. Πόσο μάλλον όταν όλα αυτά του ζητούνται υπό καθεστώς απειλής εργασιακής εφεδρείας, με αύξηση όγκου εργασίας, με αύξηση ωρών εργασίας και με μείωση μισθού και έπεται η αξιολόγησή του και η απόλυσή του. Το ρουσφέτι που πήγε???Που είναι οι προστάτες του??? Τόσα χρόνια μαθημένος να βρίσκει κάλυψη για να προβάλλει τα δικά του θέλω σαν πρωτεύοντα στο χώρο εργασίας και τόσα χρόνια μαθημένος στο βόλεμα και στην προστασία των υμετέρων του, με αντάλλαγμα το χαφιεδιλίκι και το ρουφιανιλίκι, απαξίωσε ο ίδιος την εργασία του σαν ποιότητα και έσυρε το καρκίνωμα της μεθόδου του ρουσφετιού από το κεφάλι  ως τα νύχια της ελληνικής κοινωνίας. Τώρα μαγκωμένος όλος ο λαός στα δόγκανα της εξουσίας των δανειστών του τόπου καλείται να εξυγιανθεί και να εκσυγχρονιστεί ευρωπαϊκά, αλλιώς το καρκίνωμα αυτό είναι καταδικασμένο στο φυσικό θάνατό του.

Συμμορφωθείτε λοιπόν πριν ζήσουμε την γενοκτονία του λαού μας από μια διπλή απειλή, αφ ενός τη  σάπια εντολή και αφ΄ετέρου τη νέα εντολή που δεν είναι σε θέση να την ακολουθήσει κανείς, αφού κανείς δεν στηριζόταν αμιγώς στις δυνάμεις του, αλλά και δεν ήταν αλληλέγγυος με άλλον. Όταν βάλεις στο τραπέζι τη βασιλόπιτα και έχεις δέκα άτομα πρέπει να κόψεις τη βασιλόπιτα σε 10 ίσα μέρη. Στην εργασία όμως εδώ στην Ελλάδα δεν ίσχυε αυτός ο νόμος. Αυτό τώρα θα το πληρώσει ο Έλληνας με αίμα. Ας πρόσεχε!!!!Πάντως την μεγαλύτερη ευθύνη έχουν όλοι οι πολιτικοί ηγέτες της χώρας, οι οποίοι ανέλαβαν την ευθύνη και την τύχη της χώρας και τελευταίοι έρχονται οι πολίτες,που τους έμαθαν ή τους ανάγκασαν να σκέφτονται σάπια.

Νόμος

Δεν μπορεί να υπάρξει καμμιά μορφής αγάπη που να μην έχει κοινό τόπο και χρόνο, κοινές χαρές και κοινά προβλήματα ή κοινά ενδιαφέροντα. Πολλές φορές αναγκαζόμαστε να βιώσουμε μνήμες μιας παλιάς αγάπης, που είχε αυτά τα στοιχεία και χάθηκε ή να προσποιηθούμε ότι έχουμε αγάπη, εκεί που βρισκόμαστε χρονικά και τοπικά κοροϊδεύοντας τον εαυτό μας. Άρα όταν βιώνουμε κάπου την αγάπη πρέπει να φτάσουμε μέχρι τη θυσία για να μη χαθεί αυτή η αγάπη. Όλα τα άλλα είναι η καταστροφή της αγάπης.

Ο χείριστος χαρακτήρας ανθρώπου

Ο χείριστος χαρακτήρας ανθρώπου, είναι ο άνθρωπος που δεν ξέρει ότι κάτι του αρέσει ή που δεν του αρέσει τίποτα και ως εκ τούτου δεν ξέρει και τίποτα. Ο άνθρωπος μαθαίνει, εξελίσσεται και ολοκληρώνεται συνήθως φυσιολογικά μέσα από τα θέλω του, που έχουν σαν προυπόθεση αυτά που του αρέσουν. Ένας άνθρωπος, που δεν ψάχνει να βρει τι του αρέσει είναι ένας επικίνδυνος άνθρωπος για τον εαυτό του και τους άλλους.Ένας άνθρωπος που δεν του αρέσει τίποτα, είναι ένας άνθρωπος με τεράστιες δυνάμεις για να καταστρέψει ψυχολογικά τους γύρω του. Φανταστείτε ένα γονιό που δεν του αρέσει τίποτα. Πως θα ασχοληθεί με το παιδί του. Τι θα του δείξει με αγάπη πηγαία?? Το παιδί, μπορεί να μην έχει το ίδιο ενδιαφέρον για το μάθημα του γονιού του, σίγουρα όμως παραδειγματίζεται από το ζήλο και την αγάπη και του μεταγγίζεται η αίσθηση ζωής για την ασχολία με την οποία καταπιάστηκε ο γονιός και του την παρέδωσε. Μην ξεχνάμε ότι ο άνθρωπος είναι μιμητικό ον και παραδειγματίζεται από μικρός στο καλό και το κακό. Ο άνθρωπος που καταπιάνεται να μάθει πράγματα που δεν του αρέσουν, συνήθως είναι επικίνδυνος και καταστροφικός για τον εαυτό του. Διότι καταπιεστικά και με έκδηλα σωματικά και ψυχικά συμπτώματα προσπαθεί να προοδεύσει σε ένα τομέα που αυθόρμητα του δημιουργεί τάση εμετού και απώθηση. Συνήθως μένει στάσιμος, δεν προοδεύει. Ο άνθρωπος που δεν ξέρει τι θέλει ή τι του αρέσει, δε μαθαίνει ποτέ στον άλλο ότι κάτι πρέπει να του αρέσει. Τα ισοπεδώνει όλα, ακολουθεί τυπικές νόρμες και καθηκοντολόγια που δεν έχουν τίποτα να του εκφράσουν μέσα στην ψυχή του και κατατρώγει την ψυχή του καθημερινά με ενασχολήσεις που παράγουν αρνητικό συναίσθημα εντός του. Το αρνητικό συναίσθημα αυτό, το εξάγει προς τους τρίτους ως εξής. Π.χ  Η μητέρα μου με μάλωνε πολύ άσχημα όταν βοηθούσα στο δημοτικό την Σόνια στην αριθμητική. Μου έλεγε, ότι η Σόνια μου κάνει την φίλη, για να με εκμεταλευτεί να την βοηθάω συνέχεια στα  μαθήματα. Στην συνέχεια αφού ήμουν υποχρεωμένη να την πιστέψω, απέφευγα την παρέα με παιδιά που θα μου ζητούσαν βοήθεια σε κάτι. Και όταν είδα ότι όλα τα παιδιά χρειάζονταν κάτι όπως κι εγώ, από φόβο μήπως μπλέξω όπως με την Σόνια, που τηλεφωνούσε σπίτι μου για τη λύση των ασκήσεων, απέφευγα όλα τα παιδιά, μέχρι που ο δάσκαλος κάλεσε τη μητέρα μου, για τη συμπεριφορά μου αυτή κι εκείνη έκπληκτη, έριξε το φταίξιμο στον πατέρα μου, που δεν παρουσιάστηκε στο δάσκαλο.Καθώς μεγάλωνα, με επέπληττε με τον ίδιο τρόπο, για κάθε παρατυπία μου, όπως την ανάγκη μου να πάω φροντιστήριο στα αγγλικά, αφού όπως έλεγε ζούμε στην Ελλάδα, μετά για την ανάγκη μου να έχω φίλες και φίλους άλλα παιδιά, διότι όπως έλεγε το μυαλό μου έπρεπε να είναι στα γράμματα, μετά για την ανάγκη μου να πω κανένα αστείο, ή ευρηματικό ανέκδοτο, διότι όπως έλεγε η γλώσσα πρέπει να βουτάει πρώτα στο μυαλό και μετά να μιλάει και με τα πολλά με έκανε ένα άτομο χωρίς βούληση με ελεγχόμενες από εκείνη αντιδράσεις. Έφτασα 20 ετών και ήθελε να ελέγχει τα συναισθήματά  μου απέναντι σε άτομα του άλλου φίλου, που για κάθε αναφορά που έκανα σε αυτά έβρισκε ένα φοβερό ελάτωμα για να με πείσει να απομακρυνθώ και να μη χάνω το χρόνο μου, και κάθε φορά που βίωνα ένα συναισθηματικό θάνατο σαν επίγευγμα δικό της. ότι με γλίτωσε από την αποπλάνηση από αυτά τα άτομα, με αφόπλιζε και για κάθε άλλη προτίμηση ή ιδαιτερότητά μου στο χώρο της σκέψης και της έκφρασης,(φοβούμενη πάλι ότι εκεί θα μπλέξω με άλλα τέτοια απαράδεκτα άτομα), όπως την παρακολούθηση κάποιου σεμιναρίου από σχολή που για εκείνη ήταν  σίγουρα αίρεση,  την απόφασή μου να ασχοληθώ με τη μουσική,την απόφασή μου να πηγαίνω εκδρομές με συλλόγους περιπατητικούς, φυσιολατρικούς που αποτελούνταν από υπερήλικες αποφασισμένους να τραγουδήσουν, να διαβάσουν ποίηση και να χορέψουν, τους οποίους δεν έβρισκε κατάλληλους για την ηλικία μου, και προσπαθούσε να μου πει πάντα πόσο λάθος κάνω που δεν την ακούω, όμως δεν ήξερα ποτέ τι είναι αυτό που πρέπει να ακούσω. Με τα πολλά συνεχίζει τώρα σχεδόν στα 50 να θεωρεί ότι, ότι και να κάνω είναι λάθος, ότι είμαι αποκλίνουσα προσωπικότητα σε σχέση με  τους νορμάλ για εκείνη ανθρώπους και να μου τονίζει καθημερινά μέσα στο σπίτι του φίλου που ζω, τηλεφωνικά ότι πρέπει να γνωρίσω έναν σωστό άνθρωπο.Αυτό όμως είναι αρώστια που η ίδια δεν  την παραδέχεται. Η αρώστια αυτή δεν θα τελειώσει ποτέ !!! Γίνεται όλο και χειρότερη.Για εκείνη έχω πλέον ψυχολογικό πρόβλημα. Η αιτία για όλα αυτά, είναι ότι δεν καταλαβαίνει πόσο δυστυχισμένος είναι ένας άνθρωπος, που δεν του αρέσει τίποτα και τι δυστυχία μπορεί να φέρει και στους άλλους ανθρώπους γύρω του. Ότι πρόταση και να της κάνω δεν με εμπιστεύεται και ότι και να της παρουσιάσω για καλό το αμφισβητεί, ακόμα και μια εκδρομή. Πολλές φορές έχω σκεφθεί την εγκατάλειψή της. Φοβάμαι όμως ότι αν τολμήσω και δείξω κάτι τέτοιο, θα είμαι σίγουρα ψυχοπαθής για εκείνη και καταραμένη.Και πάντα διατρέχω κίνδυνο παρεξήγησης μαζί της για ότι προτείνω και λέω. Γι αυτήν αξίζω τα πάντα και όλος ο κόσμος θα έπρεπε να μου ανήκει, όμως είμαι σε όλα λάθος.Είναι η απόλυτη μέθοδος καταστροφής της ψυχολογικής άμυνας του παιδιού σου. Είναι η πιο πετυχημένη μέθοδος να οδηγήσεις κάποιον στην τρέλα.

Οι ψυχικές αντιδράσεις των ανθρώπων είναι όπως οι χημικές αντιδράσεις. Κάθε φορά που ένα στοιχείο της φύσης έρχεται σε επαφή με κάποιο αλλο στοιχείο δημιουργείται κάποια αντίδραση που παράγει προϊόντα. Ακριβώς το ίδιο συμβαίνει και με τις ψυχικές αντιδράσεις. Υπάρχει δράση και αντίδραση. Αντίδραση είναι και η αδιαφορία. Αντίδραση είναι και η πλάκα. Υπάρχουν άνθρωποι που νομίζουν ότι παντού είναι τσίρκο και το ρίχνουν στην πλάκα. Υπάρχουν άνθρωποι αφηρημένοι που δεν καταλαβαίνουν τι γίνεται γύρω τους.Υπάρχουν άλλοι που αντιδρούν σε ότι τους ενοχλεί κάθε στιγμή. Υπάρχουν άνθρωποι που κρύβουν την αντίδρασή τους και την εκδηλώνουν με πολύ παράξενο και ανεξήγητο τρόπο.Δεν υπάρχει κώδικας στις αντιδράσεις των ανθρώπων. Άλλος κλαίει και άλλος γελάει για το ίδιο που έχουν ακούσει. Άλλος σέβεται και άλλος περιπαίζει κάτι ή κάποιον. Όμως όλα αυτά σταματούν όταν η δράση κάποιου ή η αντίδρασή του είναι ενοχλητική και βλάπτει κάποιον άλλον ή είναι προκλητική και απαράδεκτη ή ακατανόητη και επιθετική. Τότε επιβάλλεται η αποκατάσταση της τάξεως, και αυτή πολλές φορές δεν γίνεται απλώς με την παρατήρηση "με ενοχλείς" στον αρμόδιο αλλά χρειάζεται να συντρέξει ο νόμος προς συμμόρφωση.

Νόμος

Η ουσία αποκαλύπτει αλήθειες και προβλήματα πρώτα από όλους στον εαυτό της. Η εξουσία εθελοτυφλεί και ακόμα και αν της αποδεικνύουν την αλήθεια δεν την βλέπει, είναι θολωμένη και ψύχραιμη να διαιωνίσει το ψέμα και το λάθος πλασσάροντάς το για σωστό. Όσο πιό μεγάλη εξουσία τόσο πιό μεγάλη ψυχική τύφλωση, τόσο μεγαλύτερο ψέμα,  τόσο μεγαλύτερη απόκρυψη, τόσο μεγαλύτερη υποκρισία, τόσο μεγαλύτερο μυστικό, τόσο μεγαλύτερη προσποίηση, τόσο μεγαλύτερες διακαιολογίες, τόσο μεγαλύτερη κοροϊδία, τόσο μεγαλύτερη αναισθησία, τόσο μεγαλύτερο αδιέξοδο, τόσο μεγαλύτερη έπαρση, τόσο μεγαλύτερη εξάρτηση, τόσο μεγαλύτερη....... απόγνωση για τους μη εξουσιάζοντες, ή τους ουσιαστικούς.

Η ικμάδα των ικανών προς βοήθεια χλωρών και ξερών

Μεγάλη μερίδα της κοινωνίας όπως τα παιδιά, οι γέροι, οι κακομαθημένοι και οι άρρωστοι έχουν μεγάλες ανάγκες από τους υπόλοιπους.Πρέπει να τους εξασφαλίσεις πολλά οικονομικά και κοινωνικά και πολιτιστικά αγαθά και ιατρική φροντίδα για να μπορέσουν να ζήσουν. Για να συντηρήσεις ένα αντιπαραγωγικό άτομο, πρέπει να του εξασφαλίσεις στέγη, τροφή, φως, νερό, τηλέφωνο, κοινόχρηστα, τηλεόραση, διασκέδαση, συγκοινωνία και εκτός αυτού πρέπει όλη η ιατρική επιστήμη να εργαστεί, για να γιατρεύει τα προβλήματα που θα παρουσιάσει, διότι δεν μπορεί να στηριχθεί στα πόδια του. Ζούμε σε μιά κοινωνία στην οποία ευημερούν οι αριθμοί και όχι οι άνθρωποι. Όλοι μας εργαζόμαστε για να αυξήσουμε το τζίρο και για να παρουσιάσουμε πλεονάσματα και όχι ελλείματα και καθημερινά ελέγχουμε την πορεία των οικονομικών δεικτών. Η συμφωνημένη παραδοχή μας είναι τα νούμερα??? Όχι, αλλά εκεί οδηγηθήκαμε μέσα από την ταύτισή μας με άλλες παραδοχές προηγουμένως. Η παραδοχή μας είναι η ανθρώπινη βοήθεια??? Όχι γιατί δεν έχουμε χρόνο να βοηθήσουμε ούτε τον εαυτό μας καλά καλά.   Δε θυμάμαι να κατάφερα να πάω στο γιατρό για την δική μου υγεία, όταν εργαζόμουν στον ιδιωτικό τομέα για 10 χρόνια. Όλη μου την ενέργεια την απορροφούσε η επιχείρηση που εργαζόμουν. Και τα κέρδη της πήγαιναν καλά. Αναπτυσσόταν. Το πως λοιπόν θα εργαστούμε για να ευημερήσουν οι αριθμοί, για να πληρωθούμε καλά, για να πληρώσουμε άλλους που θα μας βοηθήσουν  να ζήσουμε είναι το ζητούμενο??? Τι φαύλος κύκλος είναι αυτός??? Και καλά. Πες θα τα καταφέρουμε με τον εαυτό μας. Το φορτίο όμως, για να βοηθήσουμε και τους άλλους, είναι πολύ μεγάλο. Πρέπει ασταμάτητα να εργαζόμαστε σε πολλά επίπεδα για να διασφαλίσουμε ζωή για ανήμπορους και ανίκανους παραγωγικά ανθρώπους, με τα δεδομένα του συστήματος αυτού.  Και λες και υπάρχει μια ζήλεια μεταξύ των ανίκανων!!! Έρχονται να προστεθούν κι άλλοι που ζητούν βοήθεια  συναγωνιζόμενοι μαζί τους. Οι έξυπνοι και δημιουργικοί είναι τα κορόϊδα. Οι αντιπαραγωγικοί και ανίκανοι είναι τα αφεντικά. Γι αυτούς θα δουλέψουν οι έξυπνοι. Για να μην τους λείψει τίποτα και για να μην κουραστούν στην εργασία τους, αφού δεν μπορούν να αποδώσουν!! Να μην αναλάβουν καν εργασιακά καθήκοντα. Οι ίδιοι οι έξυπνοι τους απαλλάσουν από αυτά, διότι δεν τους εμπιστεύονται. Και όσο αντιπαραγωγικοί και αν είναι, θα ξοδεύουν τον εργασιακό χρόνο τους για να μαθαίνουν πως θα εξασφαλίσουν κι άλλα δικαιώματα στη ζωή τους, όπως τους καλύτερους γιατρούς, τους καλύτερους δικηγόρους, την καλύτερη μετάθεση, την καλύτερη τοποθέτηση χωρίς σκοτούρες και ευθύνες για κανέναν, ούτε για τον εαυτό τους, την καλύτερη διασκέδασή τους.Διότι ο χρόνος περισσεύει και οι ανάγκες τους γίνονται όλο και περισσότερες. Επίσης η αργία είναι και μητέρα πάσης κακίας. Δηλαδή θα είναι και αποθρασυμένα απαιτητικοί και επικίνδυνοι στο τέλος. Αυτά όμως όλα είναι προϊόντα της εξέλιξης των επιστημών, και των τεχνών, για τα οποία οι ανήμποροι και ανίκανοι παίρνουν την μέγιστη βοήθεια, από όλες τις επιστήμες και όλες τις τέχνες, διότι δεν υπάρχει διάκριση μεταξύ των ανθρώπων. Όλοι μας χρειαζόμαστε βοήθεια. Όμως τη βοήθεια την καρπώνεται πάντοτε ο πιό ανίκανος και ο πιό κουτοπόνηρος.Και λέω κουτοπόνηρος, γιατί τι άλλο μπορεί να είναι κάποιος που ανοίγει μια επιχείρηση και καταπιέζει άξια μυαλά να του παράγουν και να καταθέσουν όλη την ικμάδα τους για να αναπτυχθεί αυτός???                                

Αφιερωμένο στον φίλο Μιχάλη, (για την αντίρρησή του να παίρνουν και οι ακαμάτηδες τα ίδια λεφτά με τους προσφέροντες το οποίο είναι σωστό!!!)

1935-1975..Η γενιά των φαντασιακών απαιτήσεων, και τα "παιδάκια" της

Τα παιδιά που γεννήθηκαν από το 1960-1990 θα μείνουν για τους γονείς τους πάντα παιδιά, ακόμα κι αν γίνουν 60 ετών και οι γονείς τους ζουν. Οι γονείς αυτών των παιδιών δεν είχαν αυτή την ευκαιρία. Οι γονείς τους είχαν πολλά παιδιά. Τα μισά και πολλές φορές και περισσότερα από τα μισά πέθαναν γρήγορα από ασθένειες οπως περιτονίτιδα, λοιμώξεις του αναπνευστικού και άλλες λοιμώξεις που αντιμετωπίζονται εύκολα στην εποχή μας, πνευμονίες και τσιμπίματα από φίδια.Τα παιδιά αυτά που επέζησαν μέσα σε παγκόσμιους πολέμους, μέσα στη φύση και μέσα στη φτώχεια, περπατώντας από νομό σε νομό για να πουλήσουν ντομάτες ή κάνοντας ζευγάρι με το γαϊδούρι για να οργώσουν, δεν ήταν δυνατόν να πάρουν από τους γονείς τους κάτι περισσότερο από το να μάθουν να στηρίζονται στα πόδια τους και να ενδιαφέρονται για την τροφή τους περισσότερο από κάθε τι μιας και είναι παιδιά της κατοχής.Αυτό που τους έλειψε στα παιδικά τους χρόνια το εξειδανίκευσαν και πίστεψαν σ΄αυτό με όλη τους τη δύναμη. Να μην τους λείψει φαϊ και ντύσιμο και να φύγουν από το χωριό, την κλειστή σκληρή εκείνη κοινωνία, αμόρφωτων ανθρώπων που παρεξηγούσαν οτιδήποτε νεωτερικό και στιγμάτιζαν οποιαδήποτε απόκλιση από τους παλιούς κώδικες. Μέσα στις κοινωνικές παγκόσμιες συγκυρίες που διαμόρφωσε η βιομηχανική εποχή πίστεψαν στην αλλαγή και την πρόοδο που τους υποσχέθηκαν και πρόδωσαν ότι παλιό και το χωριό τους μαζί. Τυφλωμένοι από τα θέλγητρα της προόδου στην πόλη και απο το Hollywood άρχισαν να διαμορφώνουν την αίσθηση ότι όλα μπορούν να τα καταφέρουν. Άνοιγαν δρόμοι μπροστά τους που τους πήγαιναν πολύ μακριά από το χωράφι και τη φύση, υποσχόμενοι πλούτη και μεγαλεία, ακίνητα, εισοδήματα, αυτοκίνητα, κρουαζιέρες και αναψυχή, που ούτε είχαν ονειρευτεί στο χωριό τους.Το ρεύμα της εποχής το ξενόφερτο τους παρέσυρε όλους. Και μη έχοντας τη δύναμη να συμβάλλουν στην εξέλιξη σαν πρωτοπόροι, αλλά βλέποντας ότι τα αγαθά της εξέλιξης είναι μύρια και ότι υπάρχει χώρος για ζωή και δημιουργία με αυτά, τότε τους ήρθε η φαεινή ιδέα να γεννοβολήσουν, μεταφέροντας στην επόμενη γενιά τα απραγματοποίητα όνειρά τους για σπουδές και πρόοδο ώστε να κατακτήσουν την εξέλιξη με τα παιδιά τους τα οποία βλέπουν σαν προέκταση του εαυτού τους, σαν ένα κομμάτι του εαυτού τους πιό ανθεκτικό στην εξέλιξη και σαν πειραματόζωα που θα υποστούν και θα διεκπεραιώσουν το φαντασιακό της δικής τους σκέψης.Βλέπε ότι όλοι οι γονείς αυτοί καθοδήγησαν τα παιδιά τους να βρουν μια θέση στο δημόσιο. Γι αυτούς η 50άρα κόρη τους είναι παιδί. Το ίδιο και ο 60αρης γιός. Ενώ για τους γονείς τους η δωδεκάκροχη κόρη ήταν κόρη της παντρειάς, είναι ολόκληρη γαϊδούρα και της φόρτωναν από πολύ νωρίς ευθύνες νοικοκυριού πολυμελούς οικογένειας με τα υπόλοιπα παιδιά τους τα μικρότερα.