Η 11η Εντολή Καινή Διαθήκη

Αγάπα τον πλησίον σου ως εαυτόν.

Οι 10 εντολές της Παλαιάς Διαθήκης

Οι δέκα εντολές, ο "Δεκάλογος", είναι ένας κατάλογος δέκα ηθικών εντολών, οι οποίες, σύμφωνα με τη Βίβλο, υπαγορεύτηκαν στον Μωυσή από τον Θεό στο όρος Σινά και του δόθηκαν χαραγμένες σε δύο πέτρινες πλάκες. Οι εντολές αυτές αποτέλεσαν τη βάση ενός ολόκληρου κώδικα ηθικής και θρησκείας, πολιτικής και κοινωνικής οργάνωσης.

• 1. Εγώ ειμί ο Κύριος ο Θεός σου, όστις εξήγαγόν σε εξ οίκου δουλείας, ουκ έσονταί σοι Θεοί έτεροι πλην εμού .
• 2. Ου ποιήσεις σε αυτώ είδωλον, ουδέ παντός ομοίωμα όσα εν τω ουρανώ άνω και όσα εν τη γη κάτω και όσα εν τοις ύδασιν υπό κάτω της γης, ου προσκυνήσεις αυτοίς ουδέ μη λατρεύσεις αυτοίς.
• 3. Ου λήψει το όνομα Κυρίου του Θεού σου επί ματαίω.
• 4. Μνήσθητι την ημέραν του Σαββάτου αγιάζειν αυτήν, εξ ημέρας εργά και ποιήσεις πάντα τα έργα σου, τη δε εβδόμη Σάββατα Κυρίω τω Θεώ σου.
• 5. Τίμα τον πατέρα σου και την μητέρα σου, ίνα ευ σοι γένηται και ίνα μακροχρόνιος γένη επί της γης.
• 6. Ου φονεύσεις.
• 7. Ου μοιχεύσεις.
• 8. Ου κλέψεις.
• 9. Ου ψευδομαρτυρήσεις κατά του πλησίον σου μαρτυρίαν ψευδή.
• 10. Ουκ επιθυμήσεις πάντα όσα τω πλησίον σου εστί.

Νόμος

Ο θεός δεν είναι δημοκράτης. Δεν έδωσε 10 προτάσεις για διάλογο, αλλά δέκα εντολές.

Nόμος

Μητέρα: Το αρχέγονο πρότυπο. Το αξεπέραστο σύμβολο. Το αιώνιο ζητούμενο. Η απόλυτη εξουσία. Για έναν άνδρα το ζητούμενο δεν είναι  απαραίτητα να γίνει πατέρας. Μια γυναίκα όμως έχει νικήσει τον εαυτό της εάν δεν επιλέξει να γίνει μητέρα. Για τον άνδρα που θέλει να κάνει οικογένεια, το ερωτικό πρότυπο είναι η μητέρα του και για τη γυναίκα που θέλει να κάνει οικογένεια, το ερωτικό πρότυπο είναι ο πατέρας της.Ενίοτε οι γυναίκες μαλώνουν ή δεν φιλιώνουν πάνω στην διεκδίκηση της μητρότητας και προς τρίτους. Αυτό που επιθυμούν κατά βάθος είναι να γίνουν άψογες μαμάδες. (Βλέπε αλληλοφαγωμούς νύφης - πεθεράς. Το συμπέρασμα είναι ότι δύο μητέρες δεν χωρούν μέσα σ΄ένα σπίτι) Ερευνώντας τη μητέρα μου αλλά και τις άλλες μαμάδες του κόσμου, βρήκα ότι πιό όμορφο στην έννοια μητέρα, μα βρήκα και τη ρίζα του κακού όλης της ανθρωπότητας και έτσι βρήκα τη δύναμη να καταπολεμήσω την φυσιολογική υπαγόρευση της φύσης πάνω μου, να γίνω μητέρα.Δεν κρύβω όμως και την αλήθεια, που είναι ότι όσο και να νικήσω αυτή τη φύση μου, ανασταίνεται συνεχώς, για να μου θυμίσει το ρόλο μου, που πλέον τον παίζω με όλους τους ανθρώπους που γνωρίζω, έστω και ασυνείδητα.

Μια ανακάλυψη

Όταν ένας άνδρας και μια γυναίκα γνωρίζονται, δεν παντρεύονται και δεν κάνουν παιδιά, αλλά ζουν συνέχεια μαζί, μετά από πολλά χρόνια, η εξέλιξη της σχέσης τους είναι η αδελφοποίηση. Γίνονται αδέλφια με αγάπη, ανησυχία ο ένας για τον άλλο, αλλά και συναγωνισμό και γκρίνιες και διαφωνίες όπως συμβαίνει με τα αδέλφια. Έχουν όμως περιθώριο να αναπτύξουν το πνεύμα τους και να συμφιλιωθούν για τις διαφωνίες τους σε ένα ανώτερο επίπεδο.

Όταν ένας άνδρας και μια γυναίκα γνωρίζονται, παντρεύονται και αποκτούν παιδιά, μετά από πολλά χρόνια, η εξέλιξη της σχέσης τους είναι "μητέρα με παιδιά". Γίνονται όλοι παιδιά της γυναίκας, ακόμα και ο σύζυγος, ο οποίος μάλιστα γίνεται και ανυπάκουο παιδί, με αντιρρήσεις και ανυπότακτος στην γυναίκα μητέρα. Αυτό έχει μια εξήγηση. Όταν γεννιούνται τα παιδιά, οι προτεραιότητες της γυναίκας μητέρας είναι τα παιδιά της.Ο πόνος της γέννας, αλλά και η προσπάθεια να μεγαλώσει η μητέρα τα παιδιά της, ανακαλύπτοντας το θαύμα της δημιουργίας, ανακαλύπτοντας τις ανάγκες τους  μέσα στο σπίτι, και παλεύοντας με τις απροσαρμοστίες των παιδιών μέχρι να μεγαλώσουν, είναι ένα καθημε- ρινό μαρτύριο που ανεβάζει τη γυναίκα συνειδησιακά, διότι τη μαθαίνει να συμμερίζεται και να υποχωρεί και να προσπαθεί για το καλύτερο. Στη φάση αυτή ο άνδρας είναι χορηγός αγαθών, ή το πολύ πολύ να μοιράζεται την αγάπη  και την φροντίδα της μητέρας προς τα παιδιά και να παίζει μαθαίνοντας με τα παιδιά του, αλλά γρήγορα το βαριέται κι αυτό και ασχολείται με τους διαύλους επικοινωνίας με τον υπόλοιπο κόσμο. Η γυναίκα είναι αρχηγός στην φωλιά με τα μικρά της και μην ακούτε ότι ο άντρας είναι ο αρχηγός. Μέσα στο σπίτι το καθεστώς είναι μητριαρχία. Καθώς μεγαλώνουν όλοι, η μητέρα προστρέχει πάντα στα αναγκαία και γίνεται θεμέλιο της οικογένειας. Ο πατέρας ενίοτε κάνει τη δική του ζωή σαν εργαζόμενος και απασχολούμενος στον κοινωνικό στίβο, και ας παίρνει, άδικα, για μένα τα εύσημα του καλού οικογενειάρχη. Στην πραγματικότητα θα αποκαλυφθεί τι είδους οικογενειάρχης είναι αν χάσει τη γυναίκα του.Σπανίως το ρόλο της γυναίκας με τα παιδιά και το σπίτι τον αναπληρώνει επάξια ο άνδρας, όσο και αν μιμηθεί τη γυναίκα του σ΄αυτό. Πολλές φορές μάλιστα όταν γεννηθούν τα μικρά, αμέσως ο άνδρας αντιλαμβάνεται ότι είναι σε δεύτερη μοίρα για την γυναίκα του και ζηλεύει κατά βάθος τόσο πολύ, για την αγάπη που έχασε, που πολλές φορές στρέφεται σε άλλη συντροφιά που να ασχολείται αποκλειστκά μαζί του.Λοιπόν είναι ή όχι όλος ο κόσμος φτιαγμένος από Μητέρες με παιδιά???

Νόμος

Στις αναπτυγμένες χώρες, είσαι έντιμος μέχρι αποδείξεως του αντιθέτου. Δηλαδή είσαι έντιμος και μετά από πολύ αγώνα των κατήγορών σου,  να συλλέξουν και να διασταυρώσουν τα στοιχεία, που καταμαρτυρούν την ενοχή σου, θα πρέπει να αποδειχθεί η ενοχή σου και να κριθείς ανέντιμος από την δικαιοσύνη.Μπορεί λοιπόν να φαίνεται έτσι προς τα έξω, όμως εσωτερικά στη χώρα υπάρχει ο κίνδυνος ανά πάσα στιγμή, της εμπλοκής με ανέντιμες πράξεις, που όμως πολύ δύσκολα ή πολύ αργά θα έρθουν στο φως, αν όλοι γίνουν πιο χαλαροί στην διάκριση της εντιμότητας ή στην δικαιολόγηση  μιας ανέντιμης πράξεως και στην απόκρυψή της, μπροστά στο φόβο να εμπλακούν σε χρονοβόρες και ψυχοφθόρες διαδικασίες για την αποκάλυψή της.

Στις μη αναπτυγμένες χώρες, θεωρούνται όλοι ανέντιμοι και κάθε λεπτό, οπουδήποτε και αν βρεθούν, οπουδήποτε και αν σταθούν θα πρέπει να αποδεικνύουν την εντιμότητά τους. Αυτό είναι ίσως το πιό σκληρό και αφόρητο μέτρο κατά του ανθρώπου και ίσως ο πειστικότερος λόγος για να γίνει κανείς μετανάστης σε μια ανεπτυγμένη χώρα, όμως κι εκεί έχουν την προκατάληψη ότι είσαι ανέντιμος, μόνο και μόνο επειδή προέρχεσαι από μια μη αναπτυγμένη χώρα. Άρα, δείτε πόσο αναγκαίο ζητούμενο, είναι για μια χώρα, η προάσπιση της εντιμότητάς της καθολικά, η οποία όμως δεν μπορεί να επιτευχθεί, αν κάθε στιγμή μέσα στη χώρα δεν διώκεται άμεσσα και καθολικά οτιδήποτε μη ανέντιμο εκδηλωθεί, έστι ώστε να μην μεγαλώσει ο βλαστός της ανομίας και ανεντιμότητας στο ελάχιστο.

Τώρα εγώ τι να πω??? Μπρος γκρεμός και πίσω ρέμα??? ή Έχει ο καιρός γυρίσματα??? Κι αν όλα ανακυκλώνονται σε ποιό σημείο του κύκλου βρισκόμαστε???

Το μόνο σίγουρο είναι ότι αναπτυγμένες και μη αναπτυγμένες χώρες αποτελούνται από ανθρώπους, δηλαδή από διανοούμενα ζώα, που κατασκευάζουν νοητικές παγίδες, μέσα στις οποίες πέφτουν οι ίδιοι και ρίχνουν και άλλους και μέσα στο αέναο αυτό νοητικό παιχνιδάκι του ζώου ανθρώπου, ποτέ ο άνθρωπος δεν ομολόγησε ότι δεν έχει στάλα μυαλό, παρά νομίζει ότι έχει μυαλό, μα κι αυτό που έχει είναι για να οργανώνει τα λάθη του και όχι για να βλέπει τα σωστά. Τα σωστά που βλέπει είναι η πείρα του από τα λάθη του, μα κι αυτά όταν τα οργανώσει γεννούν άλλα λάθη.

Τραγωδία

Η τραγωδία στην ανθρώπινη ζωή ξεκινά ως εξής: Λόγω συγκυριών κάποιος διαμορφώνει την άποψη, ότι κάποιο άλλο πρόσωπο είναι το καταλληλότερο για το δικό του συμφέρον. Όχι βέβαια για το καλό και συμφέρον της ψυχής του, γιατί αυτό δεν μπορεί καν να το δει, μα για το συμφέρον το κοντόφθαλμο, όπως το να διεκδικήσει το μεγαλύτερο πορτοκάλι από το πανέρι των φρούτων για φαϊ και να βρει υποστήριξη στο να το πάρει από κάποιο "δικό του άνθρωπο", μέχρι να φανταστεί ότι έχει εξασφαλισμένο ένα χαμάλη για να κάνει τη δουλειά του, ή να ονειρεύεται ότι κάποιο καλόβολο και φιλικό του πρόσωπο θα τον γεροκομήσει. Όλες αυτές οι φαντασιώσεις που αναπτύσουν οι άνθρωποι για κάποιο άλλο προσφιλές τους πρόσωπο είναι η θανατηφόρα τραγωδία της ζωής τους. Διότι η οδός για να έχεις καλά και τιμημένα γεράματα είναι μία. Είναι να σταθμίζεις την ζωή σου και να ξέρεις να ζητάς. Π.χ. Εγώ φαντάζομαι από τώρα ότι πρέπει να κάνω ενέργειες σχετικά με τα γεράματά μου, τα οποία δεν ξέρω πότε θα με βρουν ανήμπορη, και σκέφτομαι ότι πρέπει να οργανώσω τη σκέψη μου προς την τακτοποίηση οποιασδήποτε εκκρεμότητας δυσχεραίνει το μέλλον μου, και απαιτεί περισσότερες κινήσεις από εμένα στο μέλλον από αυτές που πιθανόν θα μπορώ να κάνω. Σκέφτομαι ότι αφού δεν έχω παιδιά να απευθυνθώ σε αυτά για την συμπαράσταση και την προσφορά τους στα γεραματά μου, κάποιος άλλος θα πρέπει να είναι αυτός που θα με αναλάβει. Σκέφτομαι να ψάξω από τώρα το ίδρυμα ή τη δομή εκείνη που θα είναι περισσότερο της αρεσκείας μου για τη δύση της ζωής μου. Σκέπτομαι πόσο πολύ αναγκαία για μένα είναι η ικανότητα να μπορώ να ζητάω αυτό που θέλω και να είναι εφικτή η πραγμάτωσή του, επειδή έχω διακρίνει σωστά το χώρο και το χρόνο που θα το ζητήσω. Μέχρι τώρα στη ζωή μου έχω σκοντάψει και έχω τρακάρει πολλές φορές πάνω σε τοίχους (ανθρώπους) που δεν ξέρουν να ζητούν τίποτα και δεν ξέρουν να ακούν και αυτούς που ζητούν κάτι. Γενικώς αμφισβητούν, περιφρονούν και χλευάζουν, βλασφημούν και λοιδορούν το ρήμα "Ζητώ". Όμως ο λόγος του Θεού είναι σαφής: Ζήτα και θα σου δοθεί. Αν δεν ζητήσεις αυτό που θέλεις ποιός περιμένεις να σε νιώσει??? Ποιός θα καταλάβει έναν άβουλο άνθρωπο που δεν ζητά τίποτα, γιατί δεν ξέρει τι πρέπει να ζητήσει ή που θέλει κάτι αλλά δεν ξέρει ακριβώς τι θέλει??? Η ζωή μου μέχρι τώρα μου έχει δείξει ότι είναι πάρα πολύ δύσκολο να βρεις τι θέλεις και να βρεις τη δύναμη να το ζητήσεις και να βρεις και άνθρωπο που θα το καταλάβει και θα στο δώσει. Το ένα είναι δυσκολότερο από το άλλο. Χρειάζεται καθημερινή άσκηση στην κατάκτηση αυτής της αρετής. Οι περισσότεροι άνθρωποι δεν γνωρίζουν τι θα πει ζητάω και δεν γνωρίζουν τι θα πει δίνω. Δεν έχουν μάθει να ακούν τον άλλο, να δίνουν την προσοχή τους σε αυτό που τους λέει, και φοβούνται μην μπλέξουν αν τους ζητηθεί κάτι και φυσικά αυτή την τραγική αναπηρία τους την βαπτίζουν ανεξαρτησία και το άραγμα και το βόλεμα μέσα σε αυτή την κακοήθη αναπηρία τους το λένε ζωή. Μάθε να ζητάς αυτό που θέλεις, μάθε να δίνεις αυτό που σου ζητούν. Όσο περνά ο χρόνος για τον άνθρωπο η αναπηρία του στο να ζητά και να δίνει γίνεται όλο και μεγαλύτερη, γίνεται άπειρη. Έτσι στο τέλος πέφτει θύμα αυτής της ανικανότητάς του. Αυτή η ανικανότητά του, που την προσέχει σαν κόρη οφθαλμού μην τυχόν και την χάσει, του κλείνει καθημερινά τον ορίζοντα επικοινωνίας με τον ζωντανό λόγο, που είναι οι συνάνθρωποί του και αντιμετωπίζει αδιάφορα και εκδικητικά, τα προβλήματα και τα περιστατικά της ζωής τους. Έτσι τυφλώνεται σιγά σιγά από τον τρόπο να βλέπει, να γνωρίζει, να μαθαίνει, να μπορεί να κάνει συγκριτικές θεωρήσεις, να θυμάται και να συνδιάζει περιστατικά προς όφελός του και προς βοήθεια και συμπαράσταση στους άλλους και αυτή η τύφλωση κορυφώνεται στα δύσκολα γεράματά του, που επικρίνει τους πάντες που δεν ασχολήθηκαν μαζί του, ενώ δεν τους το ζήτησε ποτέ και όταν του το ζήτησαν εκείνοι τους απέρριψε σαν τρελλούς, επειδή η ηλιθιότητά του του επέβαλλε την άποψη ότι ήταν ανεξάρτητος και έτσι αμέλησε εγκληματικά την οργάνωση της ζωής του στα γεράματά του.