Monopoly

Ο νονός μου με έμαθε να παίζω monopoly. Το παιχνίδι αυτό είναι το "ν΄αποκτάς". Συσσωρεύεις τα πάντα και γίνεσαι κυρίαρχος του παιχνιδιού. Έπειτα με κοίταζε και μου έλεγε: Μιά μέρα θα μάθεις να παίζεις το παιχνίδι. Ένα καλοκαίρι, έπαιζα monopoly κάθε μέρα, σχεδόν όλη μέρα. Κι εκείνο το καλοκαίρι έμαθα να παίζω το παιχνίδι. Κατάλαβα ότι ο μόνος τρόπος για να κερδίσεις είναι να δηλώσεις πλήρη αφοσίωση στην απόκτηση. Κατάλαβα ότι τα χρήματα και οι ιδιοκτησίες είναι ο τρόπος να διατηρείς το σκόρ. Και μέχρι το τέλος του καλοκαιριού ήμουν πιό ανηλεή από το νονό μου.Ήμουν έτοιμη να παρακάμψω τους κανόνες αν χρειαζόταν για να κερδίσω εκείνο το παιχνίδι. Και κάθομαι μαζί του για να παίξω εκείνο το φθινόπωρο. Του πήρα όλα όσα είχε. Τον είδα να δίνει και το τελευταίο του δολλάριο και να εγκαταλείπει απόλυτα ηττημένος. Και τότε είχε ακόμα ένα πράγμα να με διδάξει. Τότε είπε : Tώρα, όλα πηγαίνουν πίσω στο κουτί.Όλα εκείνα τα σπίτια και τα ξενοδοχεία. Όλοι οι σιδηρόδρομοι και οι εταιρείες κοινής ωφελείας. Όλη εκείνη η περιουσία και όλα εκείνα τα υπέροχα χρήματα. Τώρα πηγαίνουν όλα πίσω στο κουτί. Τίποτε από αυτά, δεν ήταν πραγματικά δικό σου. Τα πήρες όλα πολύ στα σοβαρά για λίγο. Όμως όλα αυτά υπήρχαν πολύ πριν καθίσεις εσύ στο τραπέζι  και θα είναι εδώ και αφότου φύγεις. Παίκτες έρχονται- παίκτες φεύγουν. Σπίτια και αυτοκίνητα, τίτλοι και ρούχα, ακόμα και το σώμα σου. Διότι η αλήθεια είναι, πως όλα όσα αρπάζω και καταναλώνω και αποταμιεύω, πρόκειται να πάνε πίσω στο κουτί κι εγώ θα τα χάσω όλα. Οπότε πρέπει να ρωτήσεις τον εαυτό σου, όταν τελικά θα πάρεις την απόλυτη προαγωγή, όταν έχεις κάνει την απόλυτη αγορά, όταν αγοράσεις το απόλυτο σπίτι, όταν έχεις εξασφαλίσει την οικονομική σου ασφάλεια  κι έχεις ανέβει τη σκάλα της επιτυχίας στο υψηλότερο σκαλοπάτι  που μπορείς πιθανότατα ν΄ανέβεις. Και τότε η έξαψη εξασθενίζει.... και θα εξασθενίσει...! Τότε, τι??? Πόσο μακριά πρέπει να περπατήσεις σ΄αυτό το δρόμο, προτού να δεις που οδηγεί??? Σίγουρα καταλαβαίνεις!!! Ποτέ δε θα ΄ναι αρκετό! Γι αυτό πρέπει να θέσεις στον εαυτό σου  την ερώτηση. Τι έχει σημασία???                   (ΠΗΓΗ: ZEITGEIST)

H απάτη των τραπεζών

Είναι γνωστό ότι το τραπεζικό σύστημα είναι ο μεσάζων μεταξύ αποταμιευτών και επενδυτών. Οι τράπεζες, είναι υποχρεωμένες να κρατούν στα ρευστά τους διαθέσιμα το 10% μιας κατάθεσης χρήματος.Το υπόλοιπο 90% το δανείζουν. Στο ενεργητικό της η τράπεζα θα καταγράψει ρευστά διαθέσιμα 10 ευρώ και δάνεια 90 ευρώ και στο παθητικό της,  την κατάθεση 100 ευρώ.Έστω τώρα ότι κάποιος καταθέτει στην τράπεζα Α 100 Ευρώ. Η τράπεζα θα φυλάξει τα 10 ευρώ και τα 90 ευρώ θα τα δανείσει. Η τράπεζα Β που θα τα πάρει θα κρατήσει 9 ευρώ και θα δανείσει στην τράπεζα Γ 81 ευρώκ.ο.κ. Με αυτό τον τρόπο, από την αρχική κατάθεση πόσα χρήματα θα δημιουργηθούν τελικά στην οικονομία?? Αν πάρουμε τις τράπεζες Α και Β έχουν δημιουργήσει προσφορά χρήματος 190 Ευρώ. Προκύπτει λοιπόν ότι τα χρήματα που θα δημιουργηθούν τελικά στην οικονομία από την αρχική κατάθεση θα είναι 100 ευρώ επί τον πολλαπλασιαστή του χρήματος που ορίζεται σαν ο λόγος με αριθμητή τη μονάδα και παρανομαστή το ποσοστό που κρατά η τράπεζα στα ρευστά της διαθέσιμα δηλαδή 1/10%= 1/0,1= 10 Άρα 100 χ 10 = 1000 ευρώ. Το γνωρίζατε αυτό?? Όταν στο Τ.Ε.Ι. κάναμε αυτό το μάθημα από την πρώτη στιγμή διαμαρτυρήθηκα έντονα στον καθηγητή μου, ότι πρόκειται για απάτη. Κι εκείνος, που κατείχε το γόητρο του καθηγητή οικονομίας είπε: Μην την ακούτε είναι πειραγμένη!!! Θα ήθελα σήμερα, να συναντούσα αυτόν τον καθηγητή και να τον ρωτούσα ποιός είναι ο πειραγμένος? Θα μου πείτε ότι όσα προανέφερα, είναι ένας πετυχημένος τρόπος για να κινείται η ατμομηχανή της οικονομίας, προς όφελος όλων?? Κι εγώ θα συνεχίσω μετά από τόσα χρόνια να λέω ότι η οικονομία των Τραπεζών είναι η οικονομία του Διαβόλου και να θεωρώ ότι το χρήμα που πρέπει να έχει μια οικονομία από μια κατάθεση 100 ευρώ, είναι 100 ευρώ αλλιώς ας βάλει ο Θεός το χέρι του!!!

Από τι κινδυνεύουμε σ΄αυτή τη ζωή???

Ο κίνδυνος που διατρέχουμε στην ζωή μας, είναι από απειροελάχιστος έως άπειρος. Είναι απειροελάχιστος, όταν είμαστε ειλικρινείς με τα συναισθήματά μας και τα εκφράζουμε και στους άλλους, οπότε αυτοί μας γνωρίζουν και ξέρουν πότε πρέπει να μας βοηθήσουν και πότε πρέπει να μας κρίνουν,  και φυσικά το να είμαστε ειλικρινείς με τα  ειπωμένα συναισθήματα των άλλων. Αν εμείς αποκαλύπτουμε τα συναισθήματά μας, αλλά οι άλλοι δεν το κάνουν αυτό, τότε πρέπει να προσέξουμε, διότι πιθανό είναι, να βρεθούμε αντιμέτωποι με συμπεριφορές που θα μας είναι ακατανόητες και παρεξηγήσιμες, διότι απλά προέρχονται από συναισθήματα που δεν έχουν ειπωθεί και δεν έχουν ελεγχθεί για την αλήθεια που κρύβουν ή είναι ακόμα άγνωστα και σ΄αυτόν που τα έχει. Και είναι άπειρος ο κίνδυνος που διατρέχουμε, όταν δεν διαθέτουμε καμιά ειλικρίνια συναισθηματική  ούτε με τον εαυτό μας, μα ούτε και με τους άλλους, οπότε έλκουμε σαν παρέα μας, άτομα που δυσκολεύονται να εκφραστούν συναισθηματικά, ή κρύβουν συναισθήματα που είναι ένοχα, ή έχουν το βασικό συναίσθημα που είναι γνώριμο στους περισσότερους ανθρώπους, να κλωτσούν με μανία τον ευεργέτη τους. Όλοι μας σ΄αυτή τη ζωή ευεργετήσαμε κάποιον ή κάποιους άλλους. Και όλοι μας διδαχθήκαμε αργά ή γρήγορα, ότι ουδείς αχαριστότερος του ευεργετηθέντος. Όμως η αλήθεια δεν είναι αυτή, αλλά  ότι, ουδείς από μας, εμπιστεύθηκε και ευεργέτησε κάποιον για τον οποίο γνώριζε τα ειλικρινή συναισθήματά του. Μάλιστα θα έλεγα, ότι όλοι, έχουμε ευεργετήσει αυτόν, για τον οποίο δεν γνωρίζουμε απολύτως τίποτα, αλλά τις περισσότερες φορές, κάποιοι άλλοι ανίδεοι, μας παρακίνησαν ότι αξίζει και μας παρέσυραν. Μετά έρχεται μια σκληρή μετάνοια, με όλα τα αρνητικά παρεπόμενα για το έγκλημα που τελείται στην ψυχή μας και έχει σχέση με την εμπιστοσύνη προς τρίτο πρόσωπο. Επέρχεται κλωνισμός. Ένας κλωνισμός όμως, που δεν έχει σχέση με τον άλλο αυτό καθεαυτό, αλλά με τη δική μας τρομακτική άγνοια. Η εμπιστοσύνη, είναι το θεμέλιο όλων των ιερών πνευματικών δεσμών. Πως όμως θα εμπιστευθείς χωρίς να γνωρίζεις τα συναισθήματα του άλλου. Λέω δε τα συναισθήματα, γιατί με τη λογική μπορεί να κατασκευάσει κανείς πολλά επιχειρήματα για να συγκαλύψει πάσης φύσεως αρνητικά συναισθήματα ακόμα και αποτρόπαια. Άρα από αυτό που κινδυνεύουμε άπειρα, είναι από τα λογικά άτομα που κρύβουν τα συναισθήματά τους. Αυτοί, αποτελούν την κατώτερη και χειρότερη κατηγορία ανθρώπων, ανάμεσα στους ανθρώπους, την πιό διεστραμμένη, την πιό αχαρακτήριστη και την πιό επικίνδυνη, για την άγνοιά μας. Πόσοι φίλοι δεν έκρυβαν συναισθήματα φθόνου, μέσα στους φίλους των ανθρώπων??Πόσοι φίλοι δεν κρύβονταν πίσω από το δάκτυλό τους, και το προσωπείο τους κάλυπτε φοβικά σύνδρομα και ανασφάλειες, μέσα στους φίλους των ανθρώπων?? Πόσοι φίλοι δεν συγκάλυπταν οικτρά ψέματα, τα οποία αποσιωπούσαν ή κουκούλωναν, μέσα στους φίλους των ανθρώπων?? Πόσοι φίλοι δεν ήταν ράθυμοι να ερευνήσουν τα συναισθήματα των φίλων τους, μέσα στους φίλους των ανθρώπων?? Πόσοι φίλοι δεν αυτοαποκαλούνται φίλοι για το δήθεν κοινωνικό prestise ή για συμμαχίες από τις οποίες θα έχουν κυρίως οικονομικά οφέλη (βλέπε πελατειακές σχέσεις) μέσα στους φίλους των ανθρώπων?? Από το να έχω τέτοιους φίλους προτιμώ το τίποτα ή ακόμα και εχθρούς. Εμπιστεύσου τους ανθρώπους που έχουν να σου πουν μιαν αλήθεια!!! Οι αλήθειες είναι δωρεάν και είναι ΑΛΗΘΙΝΕΣ. Είναι δε το μόνο που μπορεί κανείς να εμπιστευθεί και να αγαπήσει.

Η αγάπη

Ο μοναδικός κώδικας επικοινωνίας ανθρώπου και ζώων είναι η αγάπη. Όταν φερθείς ή μιλήσεις με αγάπη σε ένα ζωάκι, τότε θα δεις πως εκδηλώνεται η αγάπη στη φύση και πόσο μαγική δύναμη έχει.

Πόνος

Πάντα ένιωθα ένα βαθύ εσωτερικό πόνο, που τον γεννούσε ένα "γιατί?" το οποίο ποτέ δεν απαντιόταν αληθινά. Μέχρι που ένιωσα την απάντηση. Η απάντηση αυτή είχε να κάνει με τη νομοτέλεια των ηθικών νόμων. Οι φυσικοί νόμοι είναι νομοτέλειες, όπως ο νόμος της βαρύτητας. Π.χ αν αφήσεις ένα αντικείμενο να πέσει από ψηλά αυτό θα καταλήξει στην γη, γιατί του ασκείται βαρυτική έλξη και το αναγκάζει σε ελεύθερη πτώση .h= 1/2gtt  όπου h το ύψος, g η βαρύτητα και t ο χρόνος που χρειάζεται το αντικείμενο να φθάσει στη γη. Με τον ίδιο τρόπο λειτουργούν και οι ηθικές νομοτέλειες. Οι ηθικοί νόμοι έχουν συγκεκριμένες παρενέργεις και παρεπόμενα αν παραβιαστούν και συγκεκριμένα ψυχολογικά ισοδύναμα αν τηρηθούν.Αυτή η επιστήμη δεν έχει υπάρξει ακόμη. Επιστήμη ή ερμηνεία??? Δηλαδή Απόλυτο ή Σχετικό??? Όχι φίλοι μου δεν είναι σχετικό. Είναι απόλυτο. Είναι η απόλυτη επιστήμη!!! Βέβαια δεν είμαι σε θέση να σας δώσω μια εξίσωση για να υπολογίζετε το κόστος του σφάλματος των ανθρωπίνων λαθών. Ούτε και θέλω να σας τρελλάνω στη θεωρία. Ένα θα σας πω. Όταν ο άνθρωπος αμφισβήτησε το δημιουργό του, εξέπεσε από τον παράδεισο με μια συγκεκριμένη εντολή. Να καλλιεργήσει τη γη με κόπο για να ζήσει, και να γεννά με πόνο τα παιδιά του. Δηλαδή όταν ο άνθρωπος χρησιμοποίησε το μυαλό του και σκέφθηκε  ότι ίσως ο ίδιος γίνει Θεός  σκεπτόμενος, τότε επήλθε η πρώτη τραγική γι αυτόν έκπτωσή του από τη γη της επαγγελίας. Από τότε και μέχρι σήμερα ο άνθρωπος σκέπτεται και οργανώνεται σύμφωνα με τη σκέψη του. Και κάθε φορά που έρχεται σε αδιέξοδο με τη σκέψη του αυτή, οδηγείται σε νέα έκπτωση της ζωής του. Μέχρι σήμερα που ο άνθρωπος τα έχει σκεφθεί σχεδόν όλα και βρίσκεται στην πιό τραγική έκπτωση της ζωής του. Προοδευτικά η έκπτωση αυτή θα κάνει τη ζωή του κόλαση επί της γης. Και ρωτώ : Δεν είναι ολοφάνερο πως οδηγείται με μαθηματική ακρίβεια στην συντέλεια???

Τα επτά θανάσιμα αμαρτήματα

Τα επτά θανάσιμα αμαρτήματα είναι μια ταξινόμηση των πιο σοβαρών αμαρτημάτων σύμφωνα με την Καθολική εκκλησία, την οποία εισήγαγε ο Πάπας Γρηγόριος Α΄ κατά τη διάρκεια της θητείας του 590-604 μ.Χ. στην εργασία του Magna Moralia.
Τα αμαρτήματα ονομάζονται "θανάσιμα" γιατί σύμφωνα με την εκκλησία μπορούν να στερήσουν τη θεία χάρη και να οδηγήσουν στην αιώνια καταδίκη της ψυχής του ανθρώπου, εκτός αν συγχωρεθούν με την εξομολόγηση. Σύμφωνα με την παράδοση, κάθε αμάρτημα εκπροσωπείται και από ένα δαίμονα.
Τα επτά θανάσιμα αμαρτήματα, ταξινομημένα κατά αύξουσα σοβαρότητα είναι:

• Οκνηρία (acedia), δαίμονας ο Βηλφεγώρ[Belphegor].
• Αλαζονεία (superbia), δαίμονας ο Εωσφόρος[Lucifer].
• Λαιμαργία (gula), δαίμονας ο Βελζεβούλ[Beelzebub].
• Λαγνεία (luxuria), δαίμονας ο Ασμοδαίος[Asmodeus].
• Απληστία (avaritia), δαίμονας ο Μαμμωνάς[Mammon].
• Οργή (ira), δαίμονας ο Σατανάς[Satan/Amon].
• Ζηλοφθονία (invidia), δαίμονας ο Λεβιάθαν[Leviathan].

Η Αλαζονεία θεωρείται ως η μητέρα όλων των αμαρτιών.

• Οκνηρία=η φυγοπονία, η τεμπελιά
• Αλαζονεία=το να θεωρεί κανείς τον εαυτό του ανώτερο
• Λαιμαργία=κατάσταση στην οποία ένας άνθρωπος τρώει πολύ, ασταμάτητα και γρήγορα
• Λαγνεία=κατάσταση στην οποία ο άνθρωπος δεν ελέγχει τις σεξουαλικές του επιθυμίες
• Απληστία=πλεονεξία,αυτός που θέλει όλο και περισσότερα.
• Οργή=θυμός,μνησικακία
• Ζηλοφθονία='Οταν κάποιος ενοχλείται με την επιτυχία των άλλων.

Πηγή Βικιπαίδεια

Ένας ολόκληρος κόσμος άνω -κάτω

Ένας ολόκληρος κόσμος άνω κάτω όπως αυτός που ζω με ταράζει συθέμελα. Κατά κάποιο τρόπο θα πρέπει οι ταραξίες αυτού του κόσμου να παταχθούν και να τιμωρηθούν όπως τους αρμόζει και όπως τους αξίζει. Ποιοί όμως είναι αυτοί??? Είναι άραγε οι τράπεζες? Είναι οι μεγαλοκεφαλαιούχοι?Είναι οι πολιτικοί? Είναι αυτοί που κάνουν προπαγάνδα? Είναι οι έμποροι? Είναι οι σιωνιστές? Είναι αυτοί που υπακούουν στην  οποιαδήποτε προπαγάνδα? Είναι μήπως οι άνθρωποι που σήμερα είναι 90 χρονών και έχουν σύνταξη 40.000 ευρώ, ενώ ένας νέος 30 ετών καλείται να φτιάξει τη ζωή του με 300 ευρώ μηνιαίως με εργασία ορισμένου χρόνου και χωρίς ασφάλεια, όσα πτυχία και μόρφωση αν κατέχει??? Μετά την μετανάστευση από τα χωριά στις πόλεις, ανοικοδομήθηκαν οι πόλεις και υπήρχαν άπειρες ευκαιρίες για δημιουργία μεγάλου κεφαλαίου. Πολλοί, συμμετείχαν σε όλες αυτές τις ευκαιρίες και σήμερα έχουν τεράστιες περιουσίες εξασφαλισμένες για τα παιδιά και τα εγγόνια τους, όπως συντάξεις παχυλές, βίλες στα νησιά ή στο Λαγονήσι, διαμερίσματα υπερπολυτελείας,  κεντρικά μαγαζιά, μετοχές, καταθέσεις και όλα αυτά, γιατί άνοιξαν οι πόρτες των ευκαιριών, αμέσως μετά το Β΄παγκόσμιο πόλεμο προς κάθε κατεύθυνση και τότε αυτοί ήταν νέοι και επιζήσαντες χωρίς ιδιαίτερη μόρφωση, αλλά όρμησαν στα πάντα με μεγάλη όρεξη. Σήμερα βλέπουμε ότι αυτό είχε όριο το έτος 2010. Από εκεί και πέρα αρχίζει παγκοσμίως μια εκστρατεία μέσα στο άνω κάτω του κόσμου που οδηγεί στη φτώχεια και το θάνατο δισεκατομμύρια ανθρώπων αν δεν γίνει κάτι με αυτούς που από το 1940 έως το 2010 μάζεψαν όλο τον πλούτο της γης πάνω τους, άλλος περισσότερο και άλλος λιγότερο. Ο λευκός κομμουνισμός, δεν θα έλθει σαν επιλογή, αλλά σαν ανάγκη. Και λέω λευκός, διότι είναι όπως το λευκό χρώμα, που είναι σύνθεση όλων των χρωμάτων. Ίσως μάλιστα να μην τον επιβάλλουν αριστερά, αλλά δεξιά κόμματα. Όλο το πρόβλημα, βρίσκεται στο ότι οι έχοντες και κατέχοντες δεν θα δώσουν ότι έχουν, επειδή οι υπόλοιποι διαμαρτύρονται, όμως η νίκη η τελική, θα είναι αυτών που δεν έχουν και δεν κατέχουν, γιατί πολύ απλά θα καταφέρουν να επιβιώσουν οι περισσότεροι από αυτούς. Μην ζηλεύεις λοιπόν τους έχοντες και κατέχοντες και μην προσπαθείς να τους μοιάσεις, γιατί αυτοί είναι που θα πληρώσουν οπωσδήποτε το λογαριασμό στο  άνω-κάτω του κόσμου και εδώ που τα λέμε δεν θα πληρώσουν τίποτα πρισσότερο από την απληστία τους.