Φίλοι μου η Ελλάδα το 1940 ήταν μια χώρα με χωριά, χωριάτες, γαϊδούρια και μουλάρια. Τι της ήρθε λοιπόν της Γερμανίας, να κατακτήσει αυτή τη χώρα και όχι την Ελβετία που είχε όλο τον παρά του κόσμου στα θησαυροφυλάκιά της??? Η απάντηση είναι, ότι τον παρά τον έχουν πάντα οι κατακτητές και όπως είναι φυσικό, δεν θα πολεμήσουν για να κατακτήσουν τον εαυτό τους, αλλά ότι άλλο έχει απομείνει.
Κυριακή 11 Δεκεμβρίου 2011
Περί Αγίας Γραφής
Θέλω εδώ να σας πώ, ότι το Βιβλίο της Αγίας Γραφής και η Παλαιά Διαθήκη είναι τα βιβλία της ψυχής. Περιέχουν τα σημεία σύμβολα, από τα οποία διαβαίνει η ψυχή στην εξέλιξή της. Είναι ο πνευματικός δρόμος. Είναι η πνευματική διάσταση, η πνευματική εξέλιξη. Είναι τα βιβλία ορόσημα με τα σημάδια της πνευματικής μας πυξίδας. Είναι ψυχολογία. Είναι αλήθεια. Η αλήθεια αυτή δεν αποστηθίζεται, δεν επιβάλλεται σαν μάθημα. Η αλήθεια αυτή αποκαλύπτεται στον καθένα στο διάβα της ζωής του.Καλό βεβαίως είναι, να έχει μια ιδέα για την ψυχή του, μιας και υπάρχουν αυτά τα βιβλία. Αυτοί που λένε ότι τα βιβλία αυτά κατασκευάστηκαν για κοινωνική χειραγώγηση έχουν οικτρό σφάλμα, διότι αυτός που του έχει αποκαλυφθεί η αλήθεια τους, τους θεωρεί και δικαίως ότι βρίσκονται σε πνευματικά μεσάνυχτα. Τα βιβλία αυτά έχουν διαφορετική οπτική κατανόηση της αλήθειας που περιέχουν, ανάλογα με την σφαιρικότητα και την πληρότητα της ψυχής του αναγνώστη. Υπό αυτή την έννοια είναι μαγικά βιβλία, διότι επιδέχονται άπειρες ερμηνείες, ανάλογα με την δύναμη κατανόησης που έχει κατακτήσει η ψυχική οντότητα του κάθε αναγνώστη.Ανάλογα με το ψυχικό επίπεδο του αναγνώστη διαμορφώνεται η ανάλογη κατανόηση των βιβλίων αυτών.
Σάββατο 10 Δεκεμβρίου 2011
Διοίκηση και γαϊδούρια
Το ότι άνθρωπος δεν μπορεί να διοικήσει άνθρωπο, παρά μόνο κατά φαντασίαν ή εξασκώντας αφόρητη πίεση στην ψυχή του, μέσα από πειθαρχίες σε φοβικά ανδρείκελα της δήθεν εξουσίας, φαίνεται ολοκάθαρα στον παρακάτω μύθο του Αισώπου.
Ο ΚΑΘΕΝΑΣ ΜΕ ΤΗ ΓΝΩΜΗ ΤΟΥ (ΑΙΣΩΠΟΣ)
Ένας χωρικός αποφάσισε να πουλήσει το γάϊδαρό του στο παζάρι και μια Κυριακή πρωϊ, πήρε το μικρό γιό του, έβαλε το γάϊδαρο πάνω σ΄ένα χειράμαξο και ξεκίνησε. Και απόφάσισε να πάει με το αμάξι το γάϊδαρο, για να φθάσει ξεκούραστος στο παζάρι και να τον πουλήσει σε καλύτερη τιμή.
Όμως τον είδαν οι χωρικοί κι έβαλαν τα γέλια. - Τι κάνεις εκεί? του είπαν. Αν σε δουν να πας το γάϊδαρο με το αμάξι θα πουν ότι είσαι άρρωστος, ότι τρελλάθηκες. Καβάλησέ τον, όπως κάνει όλος ο κόσμος. Ο χωρικός κατέβασε το γάϊδαρο από το αμάξι, τον καβάλησε και ξεκίνησε. Μα πιό κάτω συναντήθηκε με δύο γυναίκες, που μόλις τον είδαν, άρχισαν να του φωνάζουν. -Δεν ντρέπεσαι, να πηγαίνεις εσύ καβάλα και το παιδί σου να ΄ρχεται με τα πόδια? Ο χωρικός ξεκαβάλησε αμέσως κι έβαλε το παιδί του στο γάϊδαρο, ενώ εκείνος ακολούθησε με τα πόδια. Όμως ένας χωρικός που συνάντησε σε λίγο του είπε: - Τι ντροπή! Το παιδί πηγαίνει καβάλα κι ο πατέρας με τα πόδια! "Έχει δίκιο", είπε με το νου του ο χωρικός και καβάλησε κι αυτός. Πιό κάτω όμως, συνάντησε ένα άλλο χωρικό, που μόλις τον είδε κούνησε το κεφάλι του.-Τι έπαθες και κουνάς το κεφάλι σου? τον ρώτησε ο χωρικός.- Μα ... δεν ντρέπεσαι? του απάντησε ο άλλος. Γιατί να ντραπώ? Τι έκανα? -Δύο πάνω σ΄ένα γαϊδουράκο? του είπε. Είναι ντροπή! Δεν το λυπόσαστε το άμοιρο το ζώο? Ο χωρικός έγινε έξω φρενών. -Δε φταίτε εσείς! φώναξε. Φταίω εγώ που σας ακούω! Κάθε άνθρωπος έχει και τη γνώμη του, κι αν ακολουθήσεις όλες τις γνώμες θα τρελλαθείς! Λοιπόν, θα κάνω ότι μου αρέσει εμένα. Γελάστε και κουνήστε όσο θέλετε τα κεφάλια σας, δεν πρόκειται να σας δώσω σημασία! Και γυρνώντας πίσω, φόρτωσε ξανά το γάϊδαρο στο χειράμαξο και ξεκίνησε για το παζάρι...
Παρασκευή 9 Δεκεμβρίου 2011
Μονισμός, δυϊσμός και η θεωρία των πάντων Δημοσίευση στο Βήμα 3-1-1999
Μονισμός, δυισμός και η θεωρία των πάντων
ΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ: 03/01/1999, 00:00 ΣΤΟ ΒΗΜΑ
Ο όρος «μονισμός» χαρακτηρίζει, ως γνωστόν, κάθε κοσμοθεωρία που υποστηρίζει τη δημιουργία του κόσμου από μια αρχή, που θα μπορούσε να είναι πνευματική ή υλική. Την αρχή αυτή θα μπορούσαμε επίσης να την ονομάσουμε: πρωταρχική ουσία, στοιχείο ή ακόμη και πρώτη αιτία (αίτιο). Σε αντίθεση με τον μονισμό, ο δυϊσμός ή δυαρχία προσπαθεί να ερμηνεύσει τον κόσμο χρησιμοποιώντας δύο εξηγητικές αρχές, που συνυπάρχουν και συνενεργούν. Οι δύο αυτές δοξασίες φαίνεται ότι αποτελούν συστατικά στοιχεία της σκέψης μας, που από αρχαιοτάτων χρόνων διακατέχεται από τις σχεδόν έμμονες αυτές ιδέες (έστω και αν ως όροι, ο μονισμός και ο δυϊσμός, είναι πολύ μεταγενέστεροι). Πιστεύω πάντως ότι οι συγκεκριμένες κοσμοθεωρίες παρουσιάζουν κάποιες, λεπτές ίσως, διαφορές αναφορικά με το αρχικό τους υπόβαθρο· κάποιες διαφορετικές, αν θέλετε, ιδιαιτερότητες, που αφορούν το αρχέτυπο θρησκευτικό και ψυχολογικό τους υπόστρωμα και τις βαθύτερες ανθρώπινες ανάγκες, που ίσως τελικά εξυπηρετούν. Και οι δύο θεωρίες έχουν βέβαια μια έντονη μεταφυσική διάσταση. Φαίνεται ωστόσο ότι όσον αφορά τη θεολογία και το θρησκευτικό συναίσθημα του ανθρώπου η μονιστική αντίληψη (μονοθεϊσμός) είναι μάλλον προγενέστερη της δυϊστικής. Αυτό τουλάχιστον υποστηρίζουν αρκετές μελέτες της σύγχρονης εθνολογίας. Με βάση αυτό το δεδομένο, ο μονισμός φέρει, κατά την άποψή μου, ένα μεγαλύτερο μεταφυσικό φορτίο, σε σύγκριση με τον δυϊσμό, που φαίνεται από τη μεριά του να στηρίζεται περισσότερο στην εμπειρία απ' ό,τι η μονιστική αντίληψη.
Οι δύο λοιπόν αυτές κοσμοθεωρίες δεν είναι δυνατόν να μην αλληλεπιδράσουν και με τη νεότερη φυσική επιστήμη. Τα παραδείγματα στα οποία εδώ θα αναφερθώ δεν είναι ασφαλώς τα μοναδικά· είναι όμως, κατά την άποψή μου, πολύ χαρακτηριστικά.
Κύμα και σωματίδιο
Αρχίζω με το άκρως αινιγματικό παράδειγμα του δυϊσμού κύματος-σωματιδίου στη σύγχρονη Φυσική. Τα στοιχειώδη συστατικά της ύλης, που θεωρούσαμε σύμφωνα με την κλασική Φυσική ότι συμπεριφέρονται ως σωμάτια, αποδεικνύεται πως συμπεριφέρονται επίσης ως κύματα, και αντιστρόφως. Το ίδιο μπορεί να υποστηριχθεί και για την ηλεκτρομαγνητική ακτινοβολία. Ανάλογα με τις πειραματικές συνθήκες εκδηλώνεται η μία ή η άλλη ιδιότητα. Τον παράδοξο αυτό κυματοσωματιδιακό δυϊσμό αναδεικνύει, με παραδειγματικό τρόπο, το περίφημο πλέον «πείραμα των δύο σχισμών» του Feynman (βλ., για παράδειγμα, Richard Ρ. Feynman «Εξι Εύκολα Κομμάτια», Μετ. Αθηνά Τσαγκογέωργα, Εκδόσεις Κάτοπτρο, Αθήνα, 1998).
Βέβαια, η Κβαντομηχανική υποστηρίζει σήμερα μέσα από μια εννοιολογική, σίγουρα μονιστική στην αντίληψή της, ενοποίηση του πεδίου (και των κυμάτων του) με τα σωματίδια ότι δεν υπάρχει διάκριση μεταξύ ενός κύματος και ενός σωματιδίου· ότι στην πραγματικότητα το μικροσωμάτιο είναι μια νέα, παράξενη διφυής οντότητα με συμπληρωματικές ιδιότητες.
Ενέργεια και ύλη
Η αντίληψη αυτή εδράζεται στην «Αρχή της Συμπληρωματικότητας» του Niels Bohr, σύμφωνα με την οποία οι πειραματικές διατάξεις που επιτρέπουν την ανάδειξη της μιας ιδιότητας (π.χ. της σωματιδιακής) δεν μπορούν να χρησιμοποιηθούν και για την ανίχνευση της άλλης (της κυματικής). Η εμφάνιση επομένως των σωματιδιακών ιδιοτήτων, κατά τη διάρκεια κάποιου συγκεκριμένου πειράματος, αποκλείει την ταυτόχρονη εμφάνιση των κυματικών ιδιοτήτων, και αντιστρόφως. Τελικά, η «πραγματικότητα» προκύπτει από τη σύνθεση των δύο αυτών συμπληρωματικών «περιγραφών».
Μια τέτοια θεώρηση δεν εξαφανίζει πάντως, κατά την άποψή μου, την έννοια του δυϊσμού από το προσκήνιο, ούτε αντιμετωπίζει ικανοποιητικά το αίνιγμά του, αφού οι δύο ιδιότητες (δύο σύνολα ιδιοτήτων), σωματιδιακή και κυματική, είναι μεν συμπληρωματικές, δεν παύουν όμως να είναι και αμοιβαία αποκλειόμενες.
Τι είναι λοιπόν τελικά το σωματίδιο της σύγχρονης Φυσικής και πώς θα μπορέσουμε να κατανοήσουμε την ύπαρξη οντοτήτων με συμπληρωματικές ιδιότητες; Στο ερώτημα αυτό δεν έχει ως σήμερα δοθεί μια σαφής απάντηση· συνεχίζουμε ακόμη να βρισκόμαστε σε ένα «τοπίο στην ομίχλη».
Ολοκληρώνοντας την αναφορά μου στον δυϊσμό κύματος-σωματιδίου, ας μου επιτραπεί να συμπληρώσω εδώ ότι ο δυϊσμός αυτός σχετίζεται επίσης με τον δυϊσμό ενέργειας-ύλης, και οπωσδήποτε βέβαια με τον πανάρχαιο δυϊσμό πνεύματος-σώματος (ή κατ' άλλους, ψυχής-σώματος).
Σε αντίθεση με τον δυϊσμό, η σχέση του μονισμού με την επιστήμη της Φυσικής φαίνεται να είναι πολύ πιο φιλόδοξη. Πράγματι το ζητούμενο στη σύγχρονη φυσική επιστήμη είναι η διατύπωση μιας ενιαίας θεωρίας, που θα ενοποιεί στην ουσία τη σχετικιστική Κβαντομηχανική με τη γενική θεωρία της σχετικότητας. Η θεωρία αυτή (κβαντική θεωρία της βαρύτητας), που θα πρέπει να εξηγεί τη συμπεριφορά ολόκληρου του φυσικού κόσμου από το μικρόκοσμο ως τον μεγάκοσμο , ονομάζεται, από ορισμένους επιστήμονες, και «θεωρία των πάντων». Η φιλοδοξία της νεότερης Φυσικής να βρει μια τέτοια «υπερθεωρία» εκφράζει σίγουρα την τάση της για μια μονιστική κοσμοθεώρηση.
Πνεύμα και σώμα
Σχετικά με το ζήτημα αυτό, ας μου επιτραπεί αντί της προσωπικής μου άποψης να παραθέσω εδώ ένα χαρακτηριστικό απόσπασμα από το βιβλίο του φιλοσόφου Thomas Nagel «Θεμελιώδη Φιλοσοφικά Προβλήματα» (Μετ. Χριστίνα Μιχαλοπούλου-Βεΐκου, Εκδόσεις Σμίλη, Αθήνα, 1989). Στη σελίδα 46, στο τέλος του τετάρτου κεφαλαίου, με τίτλο «Τα προβλήματα της σχέσης πνεύματος-σώματος», αναφέρει ο Nagel: «Αν η συνείδηση καθεαυτή μπορούσε να ταυτιστεί με κάποιου είδους φυσική κατάσταση, θα άνοιγε ο δρόμος για μια ενοποιημένη φυσική θεωρία σχετικά με το πνεύμα και το σώμα και, ίσως, ακόμη για μια ενοποιημένη θεωρία σχετικά με το σύμπαν. Αλλά... φαίνεται... πως είναι αδύνατη μια φυσική θεωρία για το σύνολο της πραγματικότητας».
Την αποδοχή του δυϊσμού πνεύματος-σώματος εξέφρασε πρόσφατα και ο Γιώργος Γραμματικάκης, σε μια πολύ ενδιαφέρουσα διάλεξη με τίτλο «Ο άνθρωπος εξόριστος ή κέντρο του σύμπαντος;», που έδωσε τις 24.11.1998 στην κατάμεστη από ακροατές Αίθουσα Τελετών του ΑΠΘ. Προς την ίδια, νομίζω, κατεύθυνση φαίνεται πως κινούνται και οι απόψεις της Φωτεινής Τσαλίκογλου, όπως τουλάχιστον αυτό προκύπτει από το, επίσης πολύ ενδιαφέρον, άρθρο της «Εικονική πραγματικότητα» («Τα Νέα», 25.11.1998).
Η ενιαία θεωρία της Φυσικής δεν αποκλείεται λοιπόν να αποτελεί μια ουτοπία. Οπως τελικά λέει ο Τ. Nagel, στο βιβλίο που προανέφερα, στη σελίδα 46, «ίσως υπάρχουν στον κόσμο περισσότερα πράγματα απ' όσα μπορεί να κατανοήσει η φυσική επιστήμη».
Ο κ. Ι. Ν. Μαρκόπουλος είναι επίκουρος καθηγητής της Χημικής Μηχανικής στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης.
Οι δύο λοιπόν αυτές κοσμοθεωρίες δεν είναι δυνατόν να μην αλληλεπιδράσουν και με τη νεότερη φυσική επιστήμη. Τα παραδείγματα στα οποία εδώ θα αναφερθώ δεν είναι ασφαλώς τα μοναδικά· είναι όμως, κατά την άποψή μου, πολύ χαρακτηριστικά.
Κύμα και σωματίδιο
Αρχίζω με το άκρως αινιγματικό παράδειγμα του δυϊσμού κύματος-σωματιδίου στη σύγχρονη Φυσική. Τα στοιχειώδη συστατικά της ύλης, που θεωρούσαμε σύμφωνα με την κλασική Φυσική ότι συμπεριφέρονται ως σωμάτια, αποδεικνύεται πως συμπεριφέρονται επίσης ως κύματα, και αντιστρόφως. Το ίδιο μπορεί να υποστηριχθεί και για την ηλεκτρομαγνητική ακτινοβολία. Ανάλογα με τις πειραματικές συνθήκες εκδηλώνεται η μία ή η άλλη ιδιότητα. Τον παράδοξο αυτό κυματοσωματιδιακό δυϊσμό αναδεικνύει, με παραδειγματικό τρόπο, το περίφημο πλέον «πείραμα των δύο σχισμών» του Feynman (βλ., για παράδειγμα, Richard Ρ. Feynman «Εξι Εύκολα Κομμάτια», Μετ. Αθηνά Τσαγκογέωργα, Εκδόσεις Κάτοπτρο, Αθήνα, 1998).
Βέβαια, η Κβαντομηχανική υποστηρίζει σήμερα μέσα από μια εννοιολογική, σίγουρα μονιστική στην αντίληψή της, ενοποίηση του πεδίου (και των κυμάτων του) με τα σωματίδια ότι δεν υπάρχει διάκριση μεταξύ ενός κύματος και ενός σωματιδίου· ότι στην πραγματικότητα το μικροσωμάτιο είναι μια νέα, παράξενη διφυής οντότητα με συμπληρωματικές ιδιότητες.
Ενέργεια και ύλη
Η αντίληψη αυτή εδράζεται στην «Αρχή της Συμπληρωματικότητας» του Niels Bohr, σύμφωνα με την οποία οι πειραματικές διατάξεις που επιτρέπουν την ανάδειξη της μιας ιδιότητας (π.χ. της σωματιδιακής) δεν μπορούν να χρησιμοποιηθούν και για την ανίχνευση της άλλης (της κυματικής). Η εμφάνιση επομένως των σωματιδιακών ιδιοτήτων, κατά τη διάρκεια κάποιου συγκεκριμένου πειράματος, αποκλείει την ταυτόχρονη εμφάνιση των κυματικών ιδιοτήτων, και αντιστρόφως. Τελικά, η «πραγματικότητα» προκύπτει από τη σύνθεση των δύο αυτών συμπληρωματικών «περιγραφών».
Μια τέτοια θεώρηση δεν εξαφανίζει πάντως, κατά την άποψή μου, την έννοια του δυϊσμού από το προσκήνιο, ούτε αντιμετωπίζει ικανοποιητικά το αίνιγμά του, αφού οι δύο ιδιότητες (δύο σύνολα ιδιοτήτων), σωματιδιακή και κυματική, είναι μεν συμπληρωματικές, δεν παύουν όμως να είναι και αμοιβαία αποκλειόμενες.
Τι είναι λοιπόν τελικά το σωματίδιο της σύγχρονης Φυσικής και πώς θα μπορέσουμε να κατανοήσουμε την ύπαρξη οντοτήτων με συμπληρωματικές ιδιότητες; Στο ερώτημα αυτό δεν έχει ως σήμερα δοθεί μια σαφής απάντηση· συνεχίζουμε ακόμη να βρισκόμαστε σε ένα «τοπίο στην ομίχλη».
Ολοκληρώνοντας την αναφορά μου στον δυϊσμό κύματος-σωματιδίου, ας μου επιτραπεί να συμπληρώσω εδώ ότι ο δυϊσμός αυτός σχετίζεται επίσης με τον δυϊσμό ενέργειας-ύλης, και οπωσδήποτε βέβαια με τον πανάρχαιο δυϊσμό πνεύματος-σώματος (ή κατ' άλλους, ψυχής-σώματος).
Σε αντίθεση με τον δυϊσμό, η σχέση του μονισμού με την επιστήμη της Φυσικής φαίνεται να είναι πολύ πιο φιλόδοξη. Πράγματι το ζητούμενο στη σύγχρονη φυσική επιστήμη είναι η διατύπωση μιας ενιαίας θεωρίας, που θα ενοποιεί στην ουσία τη σχετικιστική Κβαντομηχανική με τη γενική θεωρία της σχετικότητας. Η θεωρία αυτή (κβαντική θεωρία της βαρύτητας), που θα πρέπει να εξηγεί τη συμπεριφορά ολόκληρου του φυσικού κόσμου από το μικρόκοσμο ως τον μεγάκοσμο , ονομάζεται, από ορισμένους επιστήμονες, και «θεωρία των πάντων». Η φιλοδοξία της νεότερης Φυσικής να βρει μια τέτοια «υπερθεωρία» εκφράζει σίγουρα την τάση της για μια μονιστική κοσμοθεώρηση.
Πνεύμα και σώμα
Σχετικά με το ζήτημα αυτό, ας μου επιτραπεί αντί της προσωπικής μου άποψης να παραθέσω εδώ ένα χαρακτηριστικό απόσπασμα από το βιβλίο του φιλοσόφου Thomas Nagel «Θεμελιώδη Φιλοσοφικά Προβλήματα» (Μετ. Χριστίνα Μιχαλοπούλου-Βεΐκου, Εκδόσεις Σμίλη, Αθήνα, 1989). Στη σελίδα 46, στο τέλος του τετάρτου κεφαλαίου, με τίτλο «Τα προβλήματα της σχέσης πνεύματος-σώματος», αναφέρει ο Nagel: «Αν η συνείδηση καθεαυτή μπορούσε να ταυτιστεί με κάποιου είδους φυσική κατάσταση, θα άνοιγε ο δρόμος για μια ενοποιημένη φυσική θεωρία σχετικά με το πνεύμα και το σώμα και, ίσως, ακόμη για μια ενοποιημένη θεωρία σχετικά με το σύμπαν. Αλλά... φαίνεται... πως είναι αδύνατη μια φυσική θεωρία για το σύνολο της πραγματικότητας».
Την αποδοχή του δυϊσμού πνεύματος-σώματος εξέφρασε πρόσφατα και ο Γιώργος Γραμματικάκης, σε μια πολύ ενδιαφέρουσα διάλεξη με τίτλο «Ο άνθρωπος εξόριστος ή κέντρο του σύμπαντος;», που έδωσε τις 24.11.1998 στην κατάμεστη από ακροατές Αίθουσα Τελετών του ΑΠΘ. Προς την ίδια, νομίζω, κατεύθυνση φαίνεται πως κινούνται και οι απόψεις της Φωτεινής Τσαλίκογλου, όπως τουλάχιστον αυτό προκύπτει από το, επίσης πολύ ενδιαφέρον, άρθρο της «Εικονική πραγματικότητα» («Τα Νέα», 25.11.1998).
Η ενιαία θεωρία της Φυσικής δεν αποκλείεται λοιπόν να αποτελεί μια ουτοπία. Οπως τελικά λέει ο Τ. Nagel, στο βιβλίο που προανέφερα, στη σελίδα 46, «ίσως υπάρχουν στον κόσμο περισσότερα πράγματα απ' όσα μπορεί να κατανοήσει η φυσική επιστήμη».
Ο κ. Ι. Ν. Μαρκόπουλος είναι επίκουρος καθηγητής της Χημικής Μηχανικής στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης.
Προγραμματισμός βραχυβιότητας
Η οικονομία μας δεν είναι στηριγμένη στην παραγωγή ανθεκτικών προϊόντων, που θα επιβιώσουν διαχρονικά, που θα αποτελούνται από ανθεκτικά στο χρόνο υλικά με πετυχημένο design, χρήσιμα και ωφέλιμα διαχρονικά, που η παραγωγή τους θα σέβεται το περιβάλλον και που τα προϊόντα αυτά θα είναι το ζητούμενο για τις επερχόμενες γενεές. Αντιθέτως η οικονομία μας παράγει προϊόντα σχεδόν μιας χρήσης, καθημερινής κατανάλωσης και βραχύβια, αυξάνοντας θεαματικά τους ρυθμούς ανάπτυξης και καταστρέφοντας θεαματικά το περιβάλλον, με σκοπό όλος αυτός ο προγραμματισμός να οδηγεί στην αύξηση των σκουπιδιών που αποτελούνται από άχρηστα, και παρωχημένα προϊόντα, από τις συσκευασίες τους και το περιτύλιγμά τους μαζί με τις κορδέλλες. Ο προγραμματισμός της οικονομίας μας, είναι προγραμματισμός παραγωγής σκουπιδιών, επενδύει στην αίσθηση της στιγμής, με το περιτύλιγμα, στο πλύσιμο των μυαλών μας με τις διαφημίσεις, στον αποπροσανατολισμό μας από τις πραγματικές μας ανάγκες. Η οικονομία μας υποτίθεται ότι θέλει να καλύψει τις ανάγκες της κατανάλωσης. Όμως το μόνο που κάνει, είναι να παράγει ένα σύστημα, που μας προπαγανδίζει καθημερινά με τη δημιουρία νέων αναγκών (ψεύτικων) τις οποίες τρέχει να καλύψει, δημιουργώντας θέσεις εργασίας και προκαλώντας αύξηση στην κατανάλωση για να οδηγήσει σε αύξηση στην παραγωγή για να οδηγήσει σε ένα τραγικό αδιέξοδο όλο τον πλανήτη. Θα αναφέρω ένα απλό παράδειγμα. Με ένα χωριάτικο σαπούνι (πλάκα) και ζεστό νερό, μπορείς να πλύνεις τα ρούχα σου θαυμάσια μέσα σε μια λεκάνη. Ταυτοχρόνως, θα κάνεις με το πλύσιμο αυτό, καλή γυμναστική με φυσιολογικό τρόπο.Τα ρούχα σου θα είναι πεντακάθαρα και θα έχεις ξοδέψει σχετικά λίγα χρήματα, αλλά περισσότερο κόπο για αυτή τη δουλειά. Όμως η προπαγάνδα της οικονομίας που χρησιμοποιεί την τεχνολογία για να κάνει τη δουλειά της, σου υπαγορεύει να αγοράσεις πλυντήριο, απορρυπαντικό ρούχων, μαλακτικό, λευκαντικό, calgon για τη ζημιά που θα πάθει το πλυντήριο από τα άλατα του νερού και δημιουργεί εκατομμύρια παραλλαγές πάνω σε αυτά τα προϊόντα όπως πλυντήρια που στίβουν στις 1000 στροφές ή μαλακτικά με άρωμα, ή απορρυπαντικά με οξυγόνο και πράσινους και μπλέ κόκκους, διεκδικώντας το μεγαλύτερο μερίδιο στην κατανάλωση, από τον άνθρωπο που συνεχώς τυφλώνεται για τις πραγματικές του ανάγκες, γίνεται όλο και περισσότερο ατροφικός στο μυαλό και το σώμα και για όλα αυτά αναγκάζεται να ζήσει σε ένα εντελώς κατεστραμμένο περιβάλλον. Δεν θα ξεχάσω τη φράση μιας φίλης στο Τ.Ε.Ι "-Εγώ δεν διαβάζω ποτέ μπαγιάτικα βιβλία και εφημερίδες." Όμως εγώ λέω εδώ: Ο σκεπτόμενος άνθρωπος και όχι ο καταναλωτής, μπορεί να εμπνευστεί και από ένα μόνο βιβλίο ή μια μόνο εφημερίδα έστω και 100 ετών πριν, ενώ ο καταναλωτής μπορεί να εμπνευστεί για δευτερόλεπτα μόνο ανοίγοντας το περιτύλιγμα και αντιμετωπίζοντας τη συσκευή και τη συσκευασία της για ικανοποίηση πρόσκαιρη. Τέλος δε, θα αναφέρω τη χαρακτηριστική φράση της αδελφής μου στο νοσοκομείο που η μητέρα μου είχε πέσει σε κώμα, ευτυχώς προσωρινό. "-Τελικά, είμαστε ανακυκλώσιμα μπουκάλια".........που μου προκάλεσε ισχυρό σοκ και δέος για την κατάντια του ανθρώπου!!!
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)